ေဖ႔စ္ဘုတ္မွ ဓာတ္ပုံမ်ား
ဆက္လက္ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါရန္္္္>>>
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရြးတဲ့ လူထုေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေပးခ်င္တဲ့ သာတူညီမွ်အခြင့္ေရး
“ကိုေဖခင္-ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာစရာရွိတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးသမားဆိုတာ သံုးမ်ိဳးသုံးစား ရိွတယ္။ ခင္ဗ်ား သိလား။
ပထမတစ္မ်ိဳးက လက္နက္ကိုင္ၿပီးတိုက္ရဲတယ္။ သတ္ရဲျဖတ္ရဲ အေသခံရဲတယ္။ ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားက မတိုက္ရဲမခိုက္ရဲ ၊ မသတ္ရဲမျဖတ္ရဲဘူး ၊ အေသလည္းမခံရဲဘူး ၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ရြာ၀င္ တစ္ရြာထြက္အပင္ပန္းခံ အဆင္းရဲခံၿပီး စည္းရုံးေရးလုပ္ႏုိင္တယ္၊ စားစရာရရင္စား မရရင္မစားဘဲ ဇြဲနပဲႏွင့္အငတ္ခံႏွိင္တယ္။ တတိယအမ်ိဳးအစားက တိုက္လည္းမတိုက္ရဲ အေသလည္းမခံရဲ အဆင္းရဲ အငတ္အျပတ္လည္းမခံႏွိင္ဘူး၊ ခပ္ေၾကာေၾကာေလး၀တ္စားၿပီး ဦးေႏွာက္သံုးၿပီး တိုင္းျပည္အက်ိဳးအတြက္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ လုပ္ေပးႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့လူစားမ်ိဳးျဖစ္တယ္။ ခင္ဗ်ားက အဲဒီအမ်ိဳးအစားထဲပါတယ္။ ခင္ဗ်ာကုိ က်ဳပ္တာ၀န္ေပးစရာရိွတယ္”
အထက္ပါစကားကို ေရႊတိဂံုအလယ္ပစၥယံ လူထုညီလာခံသို႕ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ဗမာမြတ္စလင္မ္ကြန္ဂရက္ (ဗမက) ဒုတိယ ဥကၠဌ၊ ညီလာခံကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္တက္ေရာက္ကာ “ညီလာခံအဆိိုအမွတ္(၇) ေတာင္တန္းနယ္ေဒသႏွင့္ ျပည္မ ပူးတဲြလြတ္လပ္ေရးရယူသင့္ေၾကာင္း အဆို” တင္သြင္းခဲ့သူ ဦးေဖခင္အား ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးဗိသုကာႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေခၚေတြ႕ကာ ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ဦးေဖခင္ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕သည္ တက္ၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကပင္ သိကၽြမ္းၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ၁၉၃၀ျပည့္ႏွစ္တစ္၀ိုက္က ပဲခူးေဆာင္တြင္ အတူေနခဲ့ၾကသူမ်ား၊ အေဆာင္သဟာယ ႏွင့္ စာဖတ္သင္း အမွဳေဆာင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာေနရာအတြက္ မဲၿပိဳင္ခဲ့ၾကဖူးသူမ်ားျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္ကတည္းကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ ဦးေဖခင္၏ စည္းရုံးေရးစြမ္းရည္ကုိ ကိုယ္ေတြ႕သိရိွခဲ့သည္။
ေက်ာင္းကထြက္ၾကေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ထဲေရာက္သြားၿပီး ဦးေဆာင္ေနစဥ္ ဂ်ပန္ေခတ္ကာလအထိ သူတို႔ႏွစ္ဦးျပန္လည္မဆံုျဖစ္ၾက။ ဦးေဖခင္ကလည္း ယင္းကာလ တစ္ေလွ်ာက္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕တြင္ေနထုိင္ကာ ေတာင္တန္းေဒသတိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အစဥ္ေတြ႕ဆုံၿပီး တိုင္းရင္းသားမ်ားေနာင္ေရးကို စိုးရိမ္စိတ္ထားေနမိသည္။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ရန္ မူလကရည္႐ြယ္ခ်က္ မ႐ိွေသာ္လည္း စိတ္၀င္စားမႈ႐ိွသူျဖစ္ရာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ထဲ ဆဲြသြင္း၍ ဖဆပလအဖဲြ႕ခ်ဳပ္အလုပ္အမႈေဆာင္ ဦးစီးအဖဲြ႕၀င္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ နယ္ျခားေဒသဌာနခဲြ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္လည္းေကာင္း ေ႐ြးခ်ယ္တာ၀န္ေပးခန္႕အပ္ခဲ့သည္။
ထိုေခတ္အေျခအေနကို သိျမင္ႏိုင္ရန္အနည္းငယ္ေဖာ္ျပလိုပါသည္။ ညီလာခံက်င္းပခ်ိန္ (၁၉၄၆ ေဖေဖာ္၀ါရီလ) သည္ ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံ ဆာေဒၚမန္စမစ္လက္ထက္ ၿဗိတိသွ်အလိုေတာ္ရိ “ဆာေပၚထြန္း”အစိုးရေခတ္ျဖစ္ၿပီး ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕တို႕က တုိင္းရင္းသားျပည္သူမ်ားအား ေသြးခဲြအုပ္ ခ်ဳပ္သည့္ “Divide and Rule” စနစ္ တည္တံ့ေရးအတြက္ အစြမ္းကုန္ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ျခယ္ျခင္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းမ်ား၊ အ႐ိွန္အဟုန္ျပင္းစြာ ေဆာင္႐ြက္ေနခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး ႐ွမ္းျပည္နယ္မွ တိုင္းရင္းသားကိုယ္စားလွယ္မ်ား ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ထင္ထင္ေပၚေပၚ ညီလာခံမတက္ေရာက္၀့ံၾကသည့္ ကာလျဖစ္သည္။ ထိုအေျခအေနမ်ဳိးတြင္ တာ၀န္ခံေျပာဆိုေပးသည့္ ဦးေဖခင္ အား ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ ယုံၾကည္စြာတာ၀န္ေပးခဲ့ ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။
ယင္းသို႕ တာ၀န္ေပးခဲ့ၿပီး တစ္ႏွစ္ခန္႕အၾကာ ၁၉၄၇ ဇန္န၀ါရီလ ၆ ရက္ေန႕တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ဦးေဆာင္သည့္ ျမန္မာကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႕သည္ အဂၤလန္သို႕ သြားေရာက္ကာ နန္းရင္း၀န္မစၥတာ အက္တလီႏွင့္ ေတြ႕ဆုံၿပီး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးရယူရာတြင္ ေတာင္တန္းႏွင့္ျပည္မပူးတဲြရယူမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပတ္သားစြာေတာင္းဆုိခဲ့ၾကသည္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးေနၾကစဥ္တြင္ ႐ွမ္းျပည္နယ္မွ ေစာ္ဘြားႏွစ္ဦးအမည္ျဖင့္ “ေအာင္ဆန္းသည္ ႐ွမ္းျပည္နယ္ကို ကိုယ္စားမျပဳ၊ ျပည္မမွ ျမန္မာေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးသာျဖစ္ေၾကာင္း ” ေၾကးနန္းစာတစ္ေစာင္ ၿဗိတိသွ်အစုိးရထံသို႕ ေရာက္လာသည္။ ေတာင္တန္းေဒသလြတ္လပ္ေရးအတြက္ ရတက္မေအးဖြယ္အေျခအေနပင္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ဦးေဖခင္၏ ဦးေဆာင္စည္း႐ုံးမႈႈ၊ စြမ္းစြမ္းတမံ စည္း႐ုံးႀကိဳးပမ္းေဆာင္႐ြက္မႈေၾကာင့္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕၌က်င္းပသည့္ လူထုအစည္းအေ၀း၏ တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံဆုံးျဖတ္ခ်က္အရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ႐ွမ္းျပည္နယ္အပါအ၀င္ ေတာင္တန္းေဒသအားလုံးကို ကိုယ္စားျပဳေသာ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ေတာင္တန္းေဒသမွ တုိင္းရင္းသားျပည္သူမ်ားအတြက္ အေရးဆိုရန္ အႂကြင္းမဲ့ေထာက္ခံေၾကာင္း ေၾကးးနန္းတစ္ေစာင္ လန္ဒန္သို႕ ေနာက္ႏွစ္ရက္ခန္႕အၾကာတြင္ ျပတ္သားစြာ ေပးပို႕ေရးသားေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့သည္။
အဆိုပါေၾကးနန္းေၾကာင့္လည္း ေဆြးေႏြးပဲြေျပလည္ေခ်ာေမာကာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအာမခံ ခ်က္ေပးသည့္ ““ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ စာခ်ဳပ္ ” ကို (၂၇-၁-၁၉၄၇)တြင္ ေအာင္ျမင္စြာ ခ်ဳပ္ဆိုႏုိင္ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုၿပီးေနာက္ ျမန္မာျပည္သို႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ျပန္လာၾကကာ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ႐ွမ္းျပည္နယ္၊ ပင္လုံၿမိဳ႕သို႕ ညီလာခံတက္ေရာက္ၾကကာ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၁)ရက္ေန႕အထိ ကိုယ္စားလွယ္အားလုံးလက္မွတ္ေရးထိုးရန္ မေသခ်ာဘဲ လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္ေနၾကရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တုိင္ စိတ္ပ်က္လာရာမွ သူ၏အပါးေတာ္ၿမဲ ဗိုလ္ထြန္းလွအား ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့မည္ဆိုကာ လက္မွတ္၀ယ္ခုိင္းခဲ့သည္။ ဗိုလ္ထြန္းလွက ဦးေဖခင္ႏွင့္တုိင္ပင္ကာ လက္မွတ္မ၀ယ္ေသးဘဲ ႏွစ္ဦးသား တစ္ဖက္မွ လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား ႀကိဳးစားစည္း႐ုံးရင္း တစ္ဖက္မွလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္အား ရန္ကုန္မျပန္ရန္ ေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းသာ ေနာက္တစ္ေန႕ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၂)ရက္ေန႕တြင္ “ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ ” ဟူ၍ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ “ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ ” ကိုေအာင္ျမင္စြာ လက္မွတ္ေရးထိုးႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အေရးဆိုသည့္ ထိုအခ်ိန္ထိုကာလက ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနသည္ အလြန္ ပါးနပ္စြာ ကိုင္တြယ္ျခင္းမျပဳပါက လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ အလွမ္းေ၀းသြားႏုိင္သည့္ အေျခအေနမ်ဳိးပင္။ ၿဗိတိသွ်တို႕၏ ေသြးခဲြမႈေအာက္တြင္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး စိမ္းကားလ်က္႐ိွၿပီး နက္႐ိႈင္းစြာသံသယ၀င္ေန ၾကသည့္အခ်ိန္အခါတြင္ “ ျပည္ေထာင္စု ” တစ္ခုေအာင္ျမင္စြာ ေပၚထြန္းလာေရးအတြက္ အဓိက အက်ဆုံးလက္မွတ္ေရးထိုးႏိုင္ခဲ့သည့္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုသည့္ ထိုေန႕ကို “ ျပည္ေထာင္စုေန႕ ” အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ပါသည္။ တိုင္းျပည္အတြက္ အလြန္အေရးႀကီးသည့္ “ တုိင္းရင္းသားစည္းလုံး ညီၫြတ္ေရး ” အတြက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တုိင္ လုထုေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးအျဖစ္ ေ႐ြးခ်ယ္ေပးခဲ့ေသာ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ဗမာမြတ္စလင္မ္ ကြန္ဂရက္(ဗမက) ၏ ဒု-ဥကၠ႒ ဦးေဖခင္ တာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့ျခင္း၏ ရလဒ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။
ေနာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ လုပ္ႀကံခံရၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ဦးေဖခင္ သည္ ၀န္ႀကီးတစ္ဦးအျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ပါကစၥတန္၊ ထိုင္း၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ လာအို၊ ကေမာၻဒီးယား၊ ကမာၻ႕ကုလသမဂၢ (နယူးေယာက္)၊ အီဂ်စ္၊ ဆီးရီးယား၊ ႐ု႐ွ၊ ခ်က္ကိုစလိုဗက္ကီးယား၊ ပိုလန္၊ မေလး႐ွား၊ စကၤာပူႏုိင္ငံတို႕တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဆိုင္ရာ သံအမတ္ႀကီးအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅ ႏွစ္ကာလတာမွ် တုိင္းျပည္တာ၀န္ကို ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ ခဲ့ၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္မွ မဟာသေရစည္သူဘဲြ႕ႏွင့္ ႏုိင္ငံဂုဏ္ရည္ပထမအဆင့္ဘဲြ႕မ်ား ခ်ီးျမႇင့္ခံယူခဲ့ရကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ပင္ အလႅာဟ္အ႐ွင္ျမတ္အမိန္႕ေတာ္ ခံယူသြားၿပီျဖစ္ပါသည္။
( ကိုးကား - ဦးေဖခင္ကိုယ္တုိင္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ လုပ္သားျပည္သူ႕ေန႕စဥ္သတင္းစာ၌ ေရးသားခဲ့ေသာ အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးကို ရဲေခါင္ေမာင္ေမာင္ ဘာသာျပန္သည့္ ကိုယ္ေတြ႕ပင္လုံ စာအုပ္ ဆ႒မအႀကိမ္၊ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ထုတ္ )
-------------------------------------------------------------------------------------
ဗို္လ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္သည့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ေနာက္တစ္ဦးအျဖစ္ တင္ျပလိုသူမွာ ဦးရာ႐ွစ္ ျဖစ္ပါသည္။ ဦးရာ႐ွစ္သည္လည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ (ထိုစဥ္ကသခင္ေအာင္ဆန္း)၊ သခင္ႏုတုိ႕ႏွင့္္ေက်ာင္းေနဖက္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဗမာ့အမ်ိဳးသားေရးလႈပ္ရွားမႈတြင္ ကနဦးအစကတည္းက ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢ၏ ပထမဆံုးအေထြေထြ အတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ဥကၠ႒အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ဒုဥကၠ႒အျဖစ္လည္းေကာင္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သူ။ သခင္ေအာင္ဆန္း အယ္ဒီတာအျဖစ္ ထုတ္ေ၀ေသာ အိုးေ၀မဂၢဇင္းတြင္ “ ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ ” အမည္႐ိွ ေဆာင္းပါးေဖာ္ျပခဲ့မႈအတြက္ သခင္ေအာင္ဆန္း ဖမ္းဆီးခံထားရခ်ိန္တြင္ သခင္ႏု ႏွင့္အတူ တစ္ႏုိင္ငံလုံးတြင္ ဒုတိယေက်ာင္သားသပိတ္ ေပါေပါက္ေရးအတြက္ အဓိကတာ၀န္ယူဦးေဆာင္ခဲ့ေသာ (ထိုစဥ္က) ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဒု-ဥကၠ႒၊ ေက်ာင္းသားသပိတ္ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးျဖစ္သည္။၁၉၃၆ ခုႏွစ္တြင္ ဖြဲ႕စည္းေသာ ဗမာႏိုင္ငံလံုး ဆိုင္ရာေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ ၏ ပထမဆံုး ဥကၠ႒လည္း ျဖစ္၏။ တကသ ကိုယ္စားလွယ္ ေကာင္စီလူႀကီး အျဖစ္ ပထမဆံုး တာဝန္ယူလုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္က်ဆံုးသည့္အမႈတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားဘက္မွ ေရွ႕ေန လိုက္ခဲ့သူလည္း ျဖစ္သည္။ ဝတ္လံုေတာ္ရေရွ႕ေန တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ ျဖစ္သည္တြင္ မိဘမ်ားက အိႏၵိယသို႔ ထြက္ေျပးခဲ့ရာ ဂ်ပန္ေခတ္တစ္ေလွ်ာက္လုံး အိႏိ္ၵယႏိုင္ငံ၌ ႐ိွေနစဥ္ သခင္သိန္းေဖ ( စာေရးဆရာ တက္ဘုန္းႀကီး သိန္းေဖျမင့္ ) ႏွင့္ အျခားေျမေအာက္ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအား မိမိအိမ္၌ အခမဲ့တည္းခုိ္ေနထိုင္စားေသာက္ေစ၍ ဂ်ပန္ကို ျပန္လည္ေတာ္လွန္္မည့္ မဟာမိတ္အဂၤလိပ္တို႕ႏွင့္ ဆက္သြယ္ရန္ ကူညီေပးခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ မဟာမိတ္တုိ႕ႏွင့္ပူးေပါင္းကာ ဂ်ပန္ကိုေမာင္းထုတ္ႏုိင္ၿပီးသည့္ေနာက္ အဂၤလိပ္ထံမွ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအရယူရန္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္က ဦးရာ႐ွစ္ကို ဆက္သြယ္၍ “ဗမာျပည္ျပန္လာပါ။ ခင္ဗ်ားအကူအညီ က်ဳပ္တို႕လိုတယ္ ” ဟုဆိုကာ တိုင္းျပည္တည္ေထာင္ေရးအတြက္ ျပန္လည္ေခၚယူခဲ့သည္။ ေလဆိပ္သို႕ပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ႀကိဳဆုိခဲ့သည္။
ဖဆပလ အဖြဲ႕၌ ပါဝင္၍ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ မူၾကမ္း ေရးဆြဲေရး ေကာ္မတီဝင္၊ အလုပ္သမား ဥပေဒျပဳေကာ္မတီတြင္ တာဝန္မ်ား ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ျပည္သူ႕ လႊတ္ေတာ္ တြင္၎၊ လူမ်ိဳးစု လႊတ္ေတာ္တြင္လည္းေကာင္း အမတ္အျဖစ္ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီေခတ္တြင္ အဆက္မျပတ္ ေ႐ြးခ်ယ္ တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံရသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရအဖြဲ႕မ်ားတြင္ ျပည္သူ႕အိုးအိမ္၊ေဆာက္လုပ္ေရးႏွင့္ အလုပ္သမားဌာနဝန္ႀကီး(၁၉၅၂)၊ ကုန္သြယ္မႈဖြံ႕ၿဖိဳးေရးႏွင့္ အလုပ္သမားဝန္ႀကီး (၁၉၅၄)၊ သတၲဳတြင္းဌာနဝန္ႀကီး (၁၉၅၆ - ၅၈)၊ အမ်ိဳးသားစီမံကိန္းဝန္ႀကီးႏွင့္ စက္မႈ၊သတၲဳႏွင့္အလုပ္သမားဝန္ႀကီး (၁၉၆၀) စသည့္တာဝန္မ်ား ထမ္း႐ြက္ခဲ့သည္။ အလုပ္သမားႏွင့္ စပ္ဆိုင္ေသာ ဘုတ္အဖြဲ႕ အသီးသီး၊ စံုစမ္းေရး ေကာ္မတီ အမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ သဘာပတိ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ျပည္ေထာင္စုအလုပ္သမားအဖြဲ႕၊ လူမႈဖူလံုေရးအဖြဲ႕၊ အမ်ိဳးသားအိုးအိမ္အဖြဲ႕၊ လူမႈဝန္ထမ္းအဖြဲ႕ႏွင့္ အမ်ိဳးသားလူငယ္ေကာင္စီ မ်ားတြင္ဥကၠ႒ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ျပည္ပသို႕ သြားေရာက္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕အမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ျဖင့္လည္းေကာင္း လိုက္ပါခဲ့ဖူးသည္။ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္တြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ သရဖူဆု ခ်ီးျမႇင့္ျခင္းခံရသည္။ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္တြင္ ဗမာ့ စက္မႈလက္မႈေကာင္စီ သဘာပတိ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ တကၠသိုလ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေကာင္စီ တြင္လည္းေကာင္း တာဝန္ ထမ္း႐ြက္ခဲ့သည္။ ဖဆပလႏွစ္ျခမ္းမကြဲခင္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္တြင္ သူသည္ TUCB (Trade Union Council of Burma – ဗမာ့ကုန္သြယ္ေရးသမဂၢေကာင္စီ ) တြင္ ဒုဥကၠဌ ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ အိႏၵိယေသြးပါသူဦးရာရွစ္အား ေနရာေပးမႈအေပၚ ၾသဇာအၾကီးဆံုး အသိုင္းအ၀ိုင္းကအျပင္းအထန္ဖိအားေပးလင့္ ကစား သူ၏မဆုတ္မနစ္ ေခါင္းေဆာင္မႈေၾကာင့္ အရာမက်ခဲ့ေပ။ ဦးႏုက (အတိုက္အခံမ်ားႏွင့္ရန္ရွင္းသြားေအာင္) သူ႔နာမည္အား ဦးရန္ရွင္းဟု ေျပာင္းရန္တိုက္တြန္းခဲ့ရာ အမာခံမြတ္စလင္မ္ျဖစ္သူ ဦးရာရွစ္က လက္မခံပဲပယ္ခ်ခဲ့ျပီး သူ႔နာမည္ေရွ႕တြင္ “ဦး”ကိုသာတပ္ခဲ့သည္။ ဦးရာရွစ္၏အစ္ကိုျဖစ္သူ ေဒါက္တာအမ္၊ေအ၊ရအူးဖ္မွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံျခားေရးဌာနတြင္ သံအမတ္တစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့သည္။ ငါးဆယ္ျပည့္ႏွစ္ေစာေစာပိုင္းကာလမ်ားတံုးက ဗမာႏိုင္ငံတြင္ သူ႔ႏိုင္ငံကို ကိုယ္စားျပဳျပီးတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္သြားခဲ့သည္။
ဤေနရာတြင္ ဦးရာ႐ွစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ တိမ္ျမဳပ္ေနသည့္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ လိုပါသည္။ သမိုင္းကို မွတ္တမ္းတင္ရာတြင္ အေထာက္အထား၊ အတိအက်ကိုးကားေဖာ္ျပႏုိင္ျခင္း မ႐ိွသည့္အခ်က္သည္ ေမာ္ကြန္းတင္ထုိက္စရာ၊ မွတ္ေက်ာက္တင္ခံႏုိင္စရာ အေထာက္အထားမဟုတ္ ႏိုင္ေၾကာင္း ေကာင္းစြာနားလည္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ မိမိဖတ္မွတ္ၾကားသိထားသည့္အခ်က္ကို မေဖာ္ထုတ္ဘဲ ထိန္ခ်န္ျခင္းသည္လည္း သမိုင္းကို သစၥာေဖာက္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ခံယူမိသည့္အတြက္ ဤအခ်က္ကို ေရးသားေဖာ္ထုတ္ပါမည္။ ၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားက သခင္ ေအာင္ႀကီး(ေပါင္းတည္) ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းတြင္ အခန္းဆက္ေရးသားခဲ့ေသာ “ ကၽြန္ေတာ္အညာသားပါခင္ဗ်ား” ေဆာင္းပါး ႐ွည္တစ္ေနရာတြင္ ဤျဖစ္ရပ္ကို ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါသည္။ သိမီသူမ်ား ျဖည့္စြက္ေဆြးေႏြးအတည္ျပဳေစလိုပါသည္။
ဦးႏု ဦးေဆာင္သည့္ ဖဆပလ အစိုးရတိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္စဥ္ကာလက ျဖစ္ပါသည္။ တစ္တုိင္း ျပည္လုံး ေရာင္စုံသူပုန္မ်ားႏွင့္ တုိင္းရင္းသားခဲြထြက္ေရးသူပုန္မ်ား ထႂကြေနခ်ိန္ျဖစ္သျဖင့္ အစုိးရ၏ အာဏာစက္နယ္ပယ္က်ဥ္းေျမာင္းေနခ်ိန္ “ရန္ကုန္အစိုးရ” ဟူ၍ပင္ သမုတ္ခံေနရစဥ္ ကာလအခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ အစိုးရအေနျဖင့္ တစ္တုိင္းျပည္လုံး႐ိွ သူပုန္အေနအထားကို စိုးရိမ္ေနရခ်ိန္၊ တပ္မေတာ္ တြင္း၌လည္း လက္နက္အင္အားနည္းပါးသျဖင့္ ဒုကၡႀကဳံလ်က္႐ိွပါသည္။ ။ ဦးရာ႐ွစ္က အိႏၵိယ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေန႐ူးထံ လွ်ဳိ႕၀ွက္ဆက္သြယ္ေပးျခင္းျဖင့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအတြက္ တစ္တပ္တစ္အား ကူညီခဲ့ရဖူးပါသည္။ ဘာသာေရးကိုအသုံးခ်တတ္ေသာ ဦးႏုသည္ အိႏိ္ၵယႏုိင္ငံမွ ဗုဒၶစြယ္ေတာ္ႏွင့္ေဗာဓိပင္ ပင့္ေဆာင္သည္ဟု အေၾကာင္းျပကာ အိႏိ္ၵယမွ သေဘာၤမ်ား ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းသို႕ လာေရာက္ေစၿပီး အတိုက္အခံႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား၊ သူပုန္မ်ားမသိေစဘဲ အိႏိ္ၵယမွ တပ္ရင္းသံုးခုစာမွ်စစ္လက္နက္မ်ား ျပည္တြင္းအစိုးရထံသို႕ လွ်ဳိ႕၀ွက္တင္သြင္းခဲ့ရဖူးပါသည္။ သခင္ေအာင္ႀကီးသည္ ဤလွ်ဳိ႕၀ွက္စစ္ဆင္ေရး၏ အခန္းက႑တစ္ခုတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ရၿပီး ေနာက္တစ္ေခတ္တြင္ ျပန္လည္ ေရးသားေဖာ္ထုတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
-------------------------------------------------------------------------------------
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ေနာက္တစ္ဦးမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တို႕ႏွင့္အတူ က်ဆုံးသြားေသာ ျမန္မာ့အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္ျဖစ္ပါသည္။
(ဆရာႀကီး၏ အတၳဳပၸတိ္ၱအက်ဥ္းကို ဤေနရာတြင္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါသည္။)
http://www.facebook.com/note.php?note_id=206873919365409
ဆရာႀကီးသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တုိ႕ထက္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နီးပါး အသက္ႀကီးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္႐ွားခဲ့ရာတြင္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ထက္ေစာသည္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္မွာလည္း မႏ္ၲေလးၿမိဳ႕တြင္ျဖစ္သျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ အနီးကပ္လက္တဲြ မလုပ္ကိုင္ခဲ့ရပါ။
ဂ်ပန္ေခတ္ ဂ်ပန္ကိုေတာ္လွန္ရန္ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး၊ ျပည္သူ႕လြတ္ေျမာက္ေရး (ဖတပလ)ဖဲြ႕စည္းစဥ္က မႏၲေလးၿမိဳ႕တြင္ (ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွေသာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္၏ အႏၲရာယ္ကို ေၾကာက္၍) မည္သူမွ် ဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္မယူ၀ံျဖစ္ေနစဥ္တြင္ ဆရာႀကီးက ရဲရဲ၀့ံ၀ံ့ေခါင္းခံကာ မႏၲေလးခ႐ိုင္ဥကၠ႒တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ေနာင္ဂ်ပန္ကိုေအာင္ျမင္စြာ တုိက္ထုတ္ႏုိင္ၿပီးေနာက္ ဖက္ဆစ္ ဆန္႕က်င္ေရး၊ ျပည္သူ႕လြတ္လပ္ေရး(ဖဆပလ) ျပန္လည္ဖဲြ႕စည္းခ်ိိန္တြင္ အမ်ားစုက ဆရာႀကီးအား ဥကၠ႒အျဖစ္ ျပန္လည္အဆိုျပဳၾကခ်ိန္တြင္မူ ပုဂ္ၢိဳလ္အခ်ဳိ႕က ျမန္မာမင္းေနာက္ဆုံးစံခဲ့ရာမင္းေနျပည္ေတာ္ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ကျပားေသြးေႏွာတစ္ဦးက ဥကၠ႒ျဖစ္ထုိက္ပါ့မလားဟု ကန္႕ကြက္ၾကရာ ရဟန္းေတာ္မ်ား ကပင္ “တျခားဘယ္သူမွ တာ၀န္မယူရဲတဲ့အခ်ိန္မွာ ရဲရဲ၀့ံ၀့ံတာ၀န္ခံခဲ့တဲ့ ဒကာႀကီး ရာဇတ္ပင္ ဥကၠ႒ျဖစ္ထုိက္ေၾကာင္း” ျပတ္သားစြာေထာက္ခံျခင္းေၾကာင့္ မႏၲေလးခ႐ိုင္ဖဆပလဥကၠ႒တာ၀န္ယူခဲ့သည္။
၁၉၄၇ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္မႏၲေလးၿမိဳ႕မွ ေက်ာ္ၾကားထင္႐ွားၿပီး မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ရင့္သန္သည့္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ဦးေဆာင္ကာ လက္မွတ္ေရးထိုးၾကၿပီး ဖဆပလအစိုးရအဖဲြ႕တြင္ ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္အား ၀န္ႀကီးတစ္ေနရာခန္႕အပ္ေပးရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းထံသို႕ ေတာင္းဆုိခဲ့ရာ ယင္းစာကို လက္ခံရ႐ိွၿပီးသည့္ေန႕ နံနက္(၁၁)နာရီတြင္ က်င္းပသည့္ ဖဆပလ အစည္းအေ၀းမွာပင္ ဆရာႀကီးအား ပညာေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႕အပ္ခဲ့သည္။
ဖဆပလ၀န္ႀကီးအျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ႏွင့္အတူ အနီးကပ္လက္တဲြလုပ္ေဆာင္စဥ္အတြင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဆရာႀကီး၏ ခံယူခ်က္သေဘာထား၊ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ စြမ္းရည္တို႕ကို လက္ေတြ႕ပိုမိုသိျမင္လာခဲ့ရာ မၾကာမီပင္ “အမ်ဳိးသားစီမံကိန္း ” ၀န္ႀကီးအျဖစ္ပါ ပူးတဲြခန္႕ထား ယုံၾကည္စြာတာ၀န္ေပးခဲ့ပါသည္။
“အမ်ဳိးသားစီမံကိန္းဆိုတာ အင္မတန္က်ယ္၀န္းတယ္။ အေရးလည္းႀကီးတယ္။ တုိင္းျပည္တစ္ခုလုံးရဲ႕ တုိးတက္ေရးကို ေ႐ွး႐ႈၿပီး ႀကီးပြားေရး၊ စီမံေရး၊ လူမႈေရး အကုန္လုံး ၿခဳံၿပီး အုတ္ျမစ္ခ်တဲ့ ဌာနႀကီးတစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ဒီဌာနမွ ကိုင္ရတာ ဆရာႀကီးအဖို႕ တာ၀န္လည္းႀကီး အပင္ပန္းလည္းအခံရဆုံးပဲ။ သူမေျပာနဲ႕ဗ်ာ ဒီဌာနေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ထမင္းလြတ္၊ ဟင္းလြတ္ ႐ုံးတက္ရတဲ့အခါလည္း႐ိွ၊ ည(၉)နာရီ (၁၀)နာရီမွ ႐ုံးဆင္းရတဲ့ အခါေတြလည္း႐ိွပုံေတြ စာေရးရင္ မ်က္လုံးထဲေပၚေနတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ဟာ ဆရာႀကီးအေပၚ ဘယ္ေလာက္အထင္ႀကီးခဲ့တယ္၊ ဘယ္ေလာက္ယုံၾကည္ကိုးစားခဲ့တယ္ဆိုတာ ဒီအမ်ဳိးသားစီမံကိန္းဌာနကို လႊဲအပ္ အကိုင္ခုိင္းတာသာ ၾကည့္ေပေတာ့။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္ သည္ ပညာေရး၀န္ႀကီးျဖစ္တဲ့အျပင္ အမ်ဳိးသားစီမံကိန္း၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးျဖစ္ေၾကာင္းကို ေၾကညာေမာင္းခတ္ေပးပါဗ်ာ ”
(ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္ ၏ အတြင္းေရးအတြင္း၀န္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းသားေဟာင္း တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးခ်စ္ေဆြ ၏ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္အျပည့္႐ိွတဲ့ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဦးရာဇတ္ ေဆာင္းပါး၊ ဗဟိုစည္သတင္းစာ ၊ ၁၉ ဇူလိုင္၊ ၁၉၆၄ မွ)
-------------------------------------------------------------------------------------
ဗုိ္လ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိယ္တိုင္ တုိင္းျပည္အေရးအတြက္ ယုံၾကည္စြာ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ အထက္ပါ လူထုေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေနႏွင့္ ထိုေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားႏွင့္ အတူတကြလက္တဲြကာ တုိင္းျပည္ထူေထာင္ေရး၊ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တုိက္ပဲြ၀င္ေနစဥ္ကာလတစ္ေလွ်ာက္ သူတို႕၏ တိုင္းျပည္အေပၚထားသည့္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ကို ပိုမိုနားလည္လာမိသည္။ ရံဖန္ရံခါ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ပင္ မိမိသိလုိသည္ကို ေမးျမန္းေဆြးေႏြးေလ့႐ိွခဲ့သည္။
ထို႕ေၾကာင့္ ေ႐ြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္မ႐ိွေသာ ေမြးရာပါအေနအထားအရ “ေသြးေႏွာ” ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနၾကေသာ္လညး္ မိမိတို႕ေ႐ြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္႐ိွေသာ ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားႏွင့္ အမ်ားအက်ဴိးတုိင္းျပည္အက်ဳိးတြင္မူ အမ်ားအက်ဳိးကိုေ႐ြးခ်ယ္ၾကသည့္ ျမန္မာမြတ္စလင္မ္မ်ား၏ အခန္းက႑ကို သတိျပဳမိလာသည္။ ျမန္မာမြတ္စလင္မ္တို႕ကလည္း မိမိတုိ႕သာသနာ၏ အဆုံးအမျဖစ္ေသာ ““ဇာတိ ေျမကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းသည္ သာသနာ့ယုံၾကည္မႈ၏ အစိတ္အပိုင္းျဖစ္သည္ ” “ သင္တို႕ထဲမွ အေကာင္းဆုံးသူသည္ ေ၀ေနယ်တို႕အက်ဳိး သယ္ပိုးသူမ်ားျဖစ္သည္ ” အစ႐ိွသည့္ တမန္ေတာ္ မုဟမၼဒ္ (ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ)၏ ဆုံးမၾသ၀ါဒမ်ားကို ဖ၀ါးေျခထပ္လုိက္နာလ်က္ တုိင္းျပည္ေရးအတြက္ က႑အသီးသီးမွ တက္ႂကြစြာ တစ္တပ္တစ္အားပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ ယင္းအခ်က္ကို ေကာင္းစြာ သိနားလည္ခဲ့ေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏ လူမ်ဳိးေရးရာသေဘာထားအျမင္ကို ေ႐ႊတိဂံုေစတီ အလယ္ပစၥယံ ဖစပလ ညီလာခံသဘင္ႀကီးတြင္ မိန႕္ၾကားခဲ့ေသာ ေအာက္ပါ မိန္.ခြန္းက ထင္ဟပ္ေပၚလြင္ေနပါလိမ့္မည္။
“လူမ်ိဳးဆိုသည္မွာ သုခ၊ ဒုကၡ အတူခံစားၾက၍ နီးနီးစပ္စပ္ အက်ိဳးခ်င္းထပ္ၿပီးလွ်င္ ႏွစ္ပရိေစၧဒ ရွည္လ်ားစြာ တစ္မ်ိဳးတစ္စားတည္းပင္ဟု စိတ္ထားရွိသူတို႔ကို တစ္စုတည္းေပါင္း၍ ေခၚေဝၚျခင္းသာျဖစ္ေပသည္။ အမ်ိဳးအႏြယ္ ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာတရား ေျပာဆိုသည့္ ဘာသာစကားတို႔ကို အေရးထားရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း စင္စစ္မွာ ေအးအတူ ပူအမွ် ေကာင္းတူဆိုးဖက္ ပူးေပါင္းလ်က္ ေနလိုေသာ အစဥ္အလာ ဆႏၵေပၚတြင္ ဝံသာႏု ရကၡိတ တရားသည္ တည္ေနေပသည္။”
ဒီးဒုတ္သတင္းစာ ဧက ဒသမတြဲ နံပါတ္ ၄၁ ဇူလိုင္လ ၂၇ ရက္၊ ၁၉၃၅၊ စာမ်က္ႏွာ ၅၊ ၆ တြင္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက အမ်ိဳးသားစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ “ေသြးတူျခင္းထက္ စိတ္ကူးတူျခင္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းေခတ္တြင္ ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ ျပဳဖူးသည္မ်ားကို မွတ္မိျခင္းတို႔က အမ်ိဳးသားစိတ္ကို ပိုမိုဖန္တီးေလသည္။” ဟု ေရးသားခဲ့ပါသည္။
ထို႕အတြက္ေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ၌ က်င္းပခဲ့ေသာ ေ႐ႊတိဂုံအလယ္ပစၥယံ လူထုအစည္းအေ၀းပဲြႀကီး၌ဖဆပလအဖဲြ႕မွ ဆရာႀကီး ဒီးဒုတ္ ဦးဘခ်ဳိမွ အဆိုအမွတ္(၆) တိုင္းရင္းသားလူနည္းစုမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္အဆိုတင္သြင္းရာတြင္
“ ဗမာမြတ္စလင္မ္္မ်ားသည္ မိမိတို႕သည္ ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားပင္ျဖစ္သည္ဟု အျမင္မွန္ထားၾကသည့္အတုိင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလည္း ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႕၏ အခြင့္အေရးမ်ားကို ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း” ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။
(အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ၏ တိုင္းရင္းသားလူနည္းစုမ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္အဆို အျပည့္အစံုကို ဤေနရာတြင္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါသည္။)
http://www.facebook.com/note.php?note_id=225990574120410
အိႏိ္ၵယႏုိင္ငံသို႕ ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္ ျမန္မာ့ကိုယ္စားလွယ္ပညာေရး ၀န္ႀကီးအျဖစ္ သြားေရာက္စဥ္ အိႏိ္ၵယႏုိင္ငံမွ “ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အစ္ၥလာမ္ဘာသာ၀င္လူနည္းစု အခန္း က႑ဘယ္လို႐ိွပါသလဲ ” ဟု ေမးျမန္းသည္ကို ဆရာႀကီးက “We don’t regard ourselves as minority; we merge with the majority… ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ့္ကုိယ္ကို လူနည္းစုလို႕ သေဘာမထား လူမ်ားစုနဲ႕ ေပါင္းလိုက္တယ္ ...” ဟု ျပန္ေျဖခဲ့ျခင္းသည္ ဗမာမြတ္စလင္မ္တုိ႕၏ ရပ္တည္မႈပင္ျဖစ္ပါသည္။
တိုင္းျပည္အေပၚ သစၥာေစာင့္သိေသာအျခားဘာသာ၀င္ လူနည္းစုမ်ားအေပၚတြင္ ထား႐ိွသည့္ ဗို္လ္ခ်ဳပ္၏ သာတူညီမွ် အခြင့္အေရးေပးလိုမႈကို ေဖာ္ၫႊန္းသည့္ အျခားမိန္႕ခြန္းတစ္ခု ကိုလည္း ေဖာ္ျပလိုပါသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ေမလတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဖဲြ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒ ေရးဆဲြေရးအတြက္ ဖဆပလပဏာမျပင္ဆင္မႈညီလာခံကို က်င္းပခဲ့ပါသည္။ ထိုညီလာခံတြင္ ဘာသာေရးကိုင္း႐ိႈင္းသည့္ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိက လြတ္လပ္ေရးရသည့္အခါတြင္ ဗုဒၶဘာသာကို ႏုိင္ငံေတာ္ဘာသာအျဖစ္ ျပ႒ာန္းရန္သင့္ေၾကာင္း အဆိုတင္သြင္းသည္။ ဤအဆိုႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါ ဗို္လ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဦးဘခ်ဳိကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေခ်ပေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။
“… သည္မွာ ဆရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က လူႀကိဳက္ေအာင္ လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သည္လို မဟုတ္မဟတ္ကိုယ္ထင္ရာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနၾကမည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႕တိုင္းျပည္ဟာ မၾကာမီ ပ်က္စီးၿပိဳကဲြၿပီး ကၽြန္သားေပါက္ျဖစ္သြားမွာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕တုိင္းျပည္မွာ အေလာင္းဘုရား လက္ထက္ကတည္းက မူဆလင္ေတြ႐ိွတယ္။ ဘရင္ဂ်ီေတြ႐ိွတယ္။ အစတုန္းက ႐ိွလာၾကတဲ့ နတ္ကိုးကြယ္တဲ့ ေတာင္းတန္းသားေတြ႐ိွတယ္။ အဲသည္ေတာင္တန္းသားေတြဟာ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္တုန္းက တခ်ဳိ႕ ခရစ္ယာန္ေတြျဖစ္ၿပီး အ႐ိုးစဲြေနၾကတာ႐ိွတယ္။ သူတို႕တစ္ေတြဟာအားလုံးႏုိင္ငံသားေတြပဲ၊ တိုင္းျပည္ကို ကၽြန္တြင္းက လြတ္ေအာင္ တုိက္ထုတ္ၾကတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ခ်ည္းမဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႕တေတြ ပါၾကတယ္။ ယခု ကၽြန္တြင္းကလြတ္မည္မႀကံေသးဘူး သူတုိ႕ေတြအေပၚမွာ အႏုိင္က်င့္ၿပီး ငါတုိ႕လူမ်ားစုရဲ႕ဘာသာကို ႏုိင္ငံေတာ္ဘာသာျဖစ္ရမည္လို႕လုပ္လုိက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဟာ ေခြးေလာက္ေတာင္ ေသာက္သုံးမက်တဲ့အေကာင္ေတြ ျဖစ္သြားၾကမွာေပါ့ဆရာ။ တုိင္းျပည္ကို တုိင္းျပည္ေရးလို ေတြးစမ္းပါ။ ဘာသာေရးေတြ ဘာေတြညာေတြ လုပ္မေနစမ္းပါႏွင့္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဟာ တုိင္းျပည္တစ္ခုလုံး စည္းလုံးၾကဖို႕လိုတယ္၊ ... ယခုအခ်ိန္မွာလိုခ်င္တာက ျပည္ေထာင္စုထဲမွာ႐ိွေနၾကတဲ့ လူမ်ဳိးအားလုံး ဘာသာအားလုံး ဘယ္ေတာ့မွ မၿပိဳကဲြဘဲ ခဲြထြက္သြားမည့္လူေတြ ေပၚမလာေစဘဲ ႏုိင္ငံေရးစိတ္ဓာတ္ တစ္ခုတည္း႐ိွေအာင္သြင္းၿပီး စည္းလုံးဖို႕လိုတယ္။ ႏုိင္္ငံေတာ္ဘာသာကို ဗုဒၶဘာသာလုပ္ခ်င္ရင္ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံေတာ္လို႕ ဆရာဘာသာ ဆရာေၾကညာ၊ ကၽြန္ေတာ္ မပါဘူး။”
( ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ (ပါလီမန္)တတိယျပည္သူလႊတ္ေတာ္ညီလာခံမွတ္တမ္း၊ စာတဲြ ၅၊ အစည္းအေ၀းအမွတ္-၃၊ ရန္ကုန္၊ အစုိးရပုံႏွိပ္တိုက္၊၁၉၆၂၊ စာ ၃၇၀- ၃၇၁ ။)
(မွတ္ခ်က္။ ။ ဤေဆာင္းပါး၏ ရည္႐ြယ္ခ်က္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ သာတူညီမွ်စိတ္ဓာတ္ကို ေဖာ္ၫႊန္းလို ျခင္းသာျဖစ္ၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္ဘာသာျပ႒ာန္းျခင္း ေကာင္း၏ဆိုး၏သုံးသပ္ခ်က္ မဟုတ္သည့္အတြက္ ထိုအေၾကာင္းအရာကို မေဆြးေႏြးလိုပါ။ )
ၾကာခဲ့ပါၿပီ ...ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိတို႕၏ေသြးမ်ား၊ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ မန္းဘခုိင္တို႕၏ ေသြးမ်ား စုစည္း၍ ေသြးေခ်ာင္းစီးခဲ့ရသည္ပင္လွ်င္ ႏွစ္ေပါင္း (၆၀)ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ေခတ္စနစ္အလီလီလည္း ေျပာင္းခဲ့ရၿပီးပါၿပီ ...။
ထင္သာျမင္သာ႐ိွလွေသာ ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲမ်ားစြာျဖင့္ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရး သာတူညီမွ်လူ႕အခြင့္အေရးအမ်ားအတြက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမ်ား ေဆာင္႐ြက္ေနသည့္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခတ္သစ္ကာလတြင္ ...
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ ေပးခ်င္ခဲ့သည့္ သာတူညီမွ်အခြင့္အေရး၏ အေငြ႕အသက္မွ်ျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ ခံစားလိုပါသည္။ အနည္းဆံုးအဆင့္ ဒီေျမမွာေမြး၊ ဒီေျမမွာပင္ႀကီးကာ ဒီေျမတြင္ပင္ေသၾကရမည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ႏိုင္ငံသားအခြင့္အေရး အျပည့္အ၀ရ႐ိွေစ၇န္အထူးလိုအပ္ခ်က္တစ္ခုျဖစ္သည့္ ႏုိင္ငံသား စိစစ္ေရးကတ္မ်ား ယခုထက္လြယ္ကူစြာ ခ်ေပးခံၾကရလိုပါသည္။ ႏုိင္ငံသားမျဖစ္ထိုက္သူမ်ား ႏုိင္ငံသားကတ္ထုတ္မေပးမိေစရန္ စစ္ေဆးရမည္မွာ အမွန္ပါ။ သို႕ေသာ္ ဘိုးေဘးဘီဘင္ ဒီေျမမွာ ေနလာၾကသူတို႕အဖို႕မူ “ယခင္က ႐ိွခဲ့ေသာ၊ ယခု႐ိွမ႐ိွ မေသခ်ာလွေသးေသာ” မလိုအပ္သည့္ ၾကန္႕ၾကာမႈ၊အခက္အခဲမ်ား၊ ေလ်ာ့နည္းသြားေစလိုလွပါသည္။ ဘိုးေဘးအဆက္ဆက္ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္အတြင္း ႏိုင္ငံျခားေသြးေႏွာမႈ တိုက္႐ိုက္မည္သို႕မွ် ႐ွာမေတြ႕ႏိုင္သည့္ သူမ်ားအားလည္း မိဘဘိုးဘြားအားလံုး၏ မွတ္ပုံတင္တြင္ လူမ်ဳိးဗမာ ကိုးကြယ္ရာဘာသာအစၥလာမ္အျဖစ္ ေဖာ္ျပခံခဲ့ၾကရာမွ မိမိတို႕လက္ထက္ေရာက္ကာမွ အစၥလာမ္ဘာသာသက္၀င္ယုံၾကည္မိသည့္အတြက္ ႏုိင္ငံသား စိစစ္ေရးကတ္တြင္ အိႏိ္ၵယ သို႕မဟုတ္ ပါကစၥတန္လူမ်ဳိး၊ ေသြးေႏွာအျဖစ္ ဇြတ္အဓမၼအထည့္ခံရသည့္၀ဋ္ဒုကၡမွလည္း ကင္းေ၀းလိုပါသည္။ (ဤအေၾကာင္းကိုယ္ေတြ႕ႀကဳံခဲ့ရသည္ကိုလည္း သီးျခားထပ္မံ၍ မွ်ေ၀ပါဦးမည္။)
ကၽြန္ေတာ္တို႕ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား၊ ျမန္မာမြတ္စလင္မ်ားအေနႏွင့္ လည္း ေ႐ွးအထက္ထက္က မိမိတို႕ဘိုးေဘးမ်ား တုိင္းျပည္အေပၚ တာ၀န္ေက်ခဲ့သည့္နည္းတူ တာ၀န္ေက်ရန္ ႀကိဳးပမ္းၾကရပါဦးမည္။ သူတို႕ကိုေပးခဲ့ေသာ အခြင့္အေရးမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တို႕ လက္ထက္တြင္ ခံစားလိုပါက သူတို႕ကဲ့သို႕ စိတ္မ်ဳိးထားကာ ကိုယ္က်ရာက႑မွာ အေကာင္းဆုံး တာ၀န္ေက်ပြန္ၾကရပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အၿမဲႏွလုံးသြင္း၊ ဆင္ျခင္အပ္သည့္ တမန္ေတာ္ျမတ္၏ ၾသ၀ါဒတစ္ခုျဖစ္သည့္ “အထက္လက္သည္ ေအာက္လက္ထက္ျမတ္သည္ ” ဆုိသည့္ ၾသ၀ါဒကို မွ်ေ၀လိုပါသည္။ စာလုံးနည္းနည္းႏွင့္ အဓိပၸါယ္အလြန္ေလးနက္လွသည့္ သြန္သင္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ ကိုယ့္ဘက္က ရယူသူသက္သက္မဟုတ္ဘဲ၊ ေပးဆပ္သူ၊ မြတ္စလင္မ္ဟူေသာ ဂုဏ္ပုဒ္ႏွင့္အညီ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လက္ေတြ႕ေဖာ္ၾကဴးသူ၊ မုဟ္စင္န္ ေခၚ ေလာကကို အလွဆင္သူမ်ား အမွန္တကယ္ ျဖစ္လာေစရန္ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ တာ၀န္ျဖစ္ပါသည္။
ပတ္ဝန္းက်င္တြင္လူပိုမ်ားမျဖစ္ေစရန္ ႀကိဳးစားၾကရပါမည္။ မိမိေနထိုင္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္အက်ိဳး၊ ရပ္ရြာအက်ိဳး၊ ေဒသအက်ိဳးအတြက္ အမ်ားႏွင့္သဟဇာတျဖစ္ကာ စံျပလက္တြဲ၍ ဦးေဆာင္ၾကရပါမည္။ အစၥလာမ့္အဆံုးအမႏွင့္ လားလားမွ် တိုက္႐ိုက္သက္ဆိုင္ျခင္းမရွိေသာ တိုင္းတပါး အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမွ လူမ်ိဳးေရး ယဥ္ေက်းမႈဆိုင္ရာ ဓေလ့ထံုးတမ္းမ်ားအား ပံုတူကူးခ် က်င့္သံုးျခင္းသည္လည္း မိမိတို႔ကို နားလည္မႈ ပိုမိုလြဲမွားေစရာဘက္သို႔ ဦးတည္ႏိုင္ေၾကာင္းကိုလည္း သတိျပဳသင့္ပါသည္။ အစၥလာမ့္အဆံုးအမအရ မိမိၾကမၼာကို မိမိသာလွ်င္ ဖန္တီးရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္း သတိျပဳေစလိုပါသည္။
“မုခ်ဧကန္ လူ႔အစုအေဝးတစ္ရပ္သည္ မိမိကုိယ္မိမိ မျပဳျပင္ မေျပာင္းလဲသမွ် ကာလပတ္လံုး အလႅာအရွင္ျမတ္ကလည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေပးမည္မဟုတ္” (က်မ္းျမတ္ကုရ္အာန္၊ ၁၃း၁၁)
အခ်ိဳ႕ကလည္း ဆုိၾကပါသည္။ တို႔ဘိုးေဘးမ်ားလက္ထက္ကလည္း ဤအေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကၿပီး ႀကိဳးပမ္းခဲ့သမွ်လည္း သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး ဒံုရင္းဒံုရင္းပင္ျဖစ္သည့္အတြက္ ႀကိဳးပမ္းလိုစိတ္မရွိေတာ့ပါ။ ရွိသလိုပင္ လက္ခံလိုက္ကာ ခပ္ေဝးေဝးေနၾက႐ံုေပါ့ဟု ေျပာၾကပါသည္။ ဖတ္မွတ္ခဲ့ဖူးေသာ အသံုးအႏႈန္းေလးကိုပင္ ျပန္လည္ေဝမွ်လိုပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္လည္း “ေခ်ာတိုင္တက္” ေနၾကျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ပန္းတိုင္ေရာက္လုနီးပါးျဖစ္ၿပီးမွ ျပဳတ္က်ခဲ့ရဖူးေသာ္လည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ မဆုတ္မနစ္ႀကိဳးပမ္းက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ အေရာက္လွမ္းႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလုံးယခုထက္ပိုႀကိဳးစားၾကရပါဦးမည္။
(ကို Kyawmoe Aung ဆီကေနကူးယူေဖၚျပပါတယ္
facebook မွ ကူးယူေဖၚျပသည္။
ဆက္လက္ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါရန္္္္>>>
အေရာင္ေျပာင္းေသာ လူလည္ႀကီးမ်ား အပုိင္း(၁)
ေဆာင္းပါးရွင္- ေရႊဓူ၀ံ
ျမန္မာ့လူမႈ ဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္တြင္ “သာကူး” ဆိုသည့္ စကားလံုးကို လူတိုင္းနားလည္ၾကပါသည္။ သာကူးဆိုသည့္လူမ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ လူလည္က်ေသာသူ၊ ေရွ႕တစ္မ်ိဳး ေနာက္တစ္မ်ိဳး လုပ္တဲ့သူ၊ သူ႔ရဲ႕အခြင့္အေရး သူ႔ရဲ႕အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီး ေက်းဇူးရွင္ကို ေက်းစြပ္ရန္ ၀န္မေလး တတ္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္- တစ္နည္းအားျဖင့္ သာကူး လုပ္တတ္သူမ်ားသည္ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါကို ၾကည့္၍ အေရာင္ေျပာင္းသြားေသာ လူလယ္ႀကီးမ်ား၊ ေက်းဇူးကန္းတတ္သူမ်ား ျဖစ္ေလ့ရွိပါသည္။ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ အႏွီသာကူး လုပ္တတ္သူ လူလည္ႀကီးမ်ားသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစား မ်ားျဖစ္ၿပီး စီးပြားေရး၊ နိုင္ငံေရးႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းတြင္ အမ်ားအျပားရွိေနပါသည္။
ယေန႔နိုင္ငံေတာ္သည္ ထင္သာျမင္သာရွိေသာ နိုင္ငံေရးစံနစ္ အေျပာင္းအလဲႏွင့္အတူ စီးပြားေရးအခြင့္ အလွမ္းႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာမ်ားသည္ ယခင္စစ္အစိုးရ လက္ထက္ႏွင့္ မတူေသာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုသို႔ ကူးေျပာင္းေနၿပီျဖစ္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ႀကီးႏွင့္ ယခင္စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး လိုလားသူဟု ဆိုေသာ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္တို႔၏ နိုင္ငံေရးကစားကြက္ေအာက္တြင္ အခြင့္ အေရးသမား လူလည္ စီၤးပြားေရးသမားႀကီးမ်ား၏ သာတဲ့ဘက္ကို ကူးေျပာင္းမည့္ ေျခလွမ္းႀကီးမ်ားကို သိသာ ထင္ရွား ျမင္ေတြ႔ ေနရပါသည္။ ထိုလူလည္ စီးပြားေရးသမားမ်ားသည္ “သာကူး”မ်ားသာျဖစ္ၿပီး လက္ရွိႀကံ့ဖြတ္ အစိုးရကို ညာဘက္အိပ္ကပ္ထဲ ထည့္ၿပီး၊ NLD ၏ နိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ ေရခ်ိန္ ျမင့္တက္လာမႈကို အဓိက ေထာက္ပံ့မႈေပးၿပီး ဘယ္ဘက္အိတ္ကပ္သို႔ ေျပာင္းေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိသို႔လုပ္ေဆာင္ေနသူ လူလည္ႀကီး မ်ား၏ ေလာဘမသတ္ နိုင္သည့္ လုပ္ရပ္မ်ားကို အပိုင္းလိုက္ တင္ျပသြားပါမည္။
နိုင္ငံေရးမွ စီးပြားေရး၊ စီးပြားေရးမွ နိုင္ငံေရးသို႔ ေျပာင္းလဲမည့္သူ (သို႔မဟုတ္)
စစ္တပ္ကို အသံုးခ်ေသာ
နိုင္ငံေရးသမား ဦးခ်စ္ခိုင္(NLD-GE)
ဧဒင္ဥကၠဌႀကီး ဦးခ်စ္ခိုင္ဆိုတာနဲ႔ စစ္တပ္ပိုင္ အေဆာက္အဦးေတြကို လက္၀ါးႀကီးအုပ္ ေဆာက္လုပ္ခြင့္ ရရွိၿပီး ထိပ္ထိပ္ႀကဲ သူေဌးႀကီးျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိၾကပါသည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားက နပခ၊ ရပခ စစ္နယ္ေျမမ်ားအတြင္း စစ္တပ္ေဆာက္လုပ္ေရးေတြကို ကန္ထရိုက္တာအျဖစ္ ေကာ္မရွင္စား လုပ္ကိုင္ခဲ့တဲ့ ဦးခ်စ္ခိုင္ဟာ စစ္တပ္နဲ႔ေပါင္းစားၿပီး ၂၀၀၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားကစၿပီး မက္ခရိုစီးပြားေရးလုပ္ငန္း ရွင္ႀကီး ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။
ဒီလိုမ်ိဳး စစ္တပ္နဲ႔လုပ္ကိုင္စားေသာက္နိုင္တာ ဘ၀အက်ိဳးေပးေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရေပမည္။ ဦးခ်စ္ခိုင္ဟာ ယခင္ မဆလလက္ထက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္လွဦးရဲ႕တူမနဲ႔ယူၿပီး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လွဦးရဲ႕ အရွိန္အ၀ါနဲ႔ စစ္တပ္ ကိုသံုးဖို႔ အခြင့္အေရး ရခဲ့ရသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္လွဦးဟာ လူေတာ္တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ဦးခင္ညႊန္႔(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း)၊ ဦးေအာင္ေတာင္း (စက္မႈ(၁) ၀န္ႀကီးေဟာင္း)တို႔ရဲ႕ ဆရာျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးခင္ညႊန္႔ႏွင့္ ဦးေအာင္ေတာင္းတို႔ အာဏာစက္ ျပင္းထန္ေနခ်ိန္မွာ ဦးလွဦးရဲ႕ အေထာက္အပံ့နဲ႔ ဦးခ်စ္ခိုင္ကို မဟာအခြင့္အေရးမ်ား ေပးခဲ့ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ရွမ္းျပည္ဧရိယာ အတြင္းက စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းေတြကို ရရွိခဲ့ၿပီး ေအးသာယာ ေဂါက္ကြင္းနားကေျမကို အလကားနီးပါး ရရွိခဲ့လို႔ ေဂါက္ကြင္းနဲ႔ ဟိုတယ္လုပ္ကိုင္ခြင့္ကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား အခမဲ့ လုပ္ခြင့္ရခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရေပမည္။
အထူးသျဖင့္ စစ္တပ္ ေဆာက္လုပ္ေရးလို႔ေခၚတဲ့ GE တပ္မ်ားက အေဆာက္အဦး အႀကီးအမား ေဆာက္လုပ္ေရး အားလံုးကို ဦးခ်စ္ခိုင္ရဲ႕ ဧဒင္ေဆာက္လုပ္ေရးက ရရွိခဲ့ၿပီး တည္ေဆာက္ေရး ကုန္က်ေငြေတြကို သူတင္ျပသေလာက္ ခြင့္ျပဳ ခ်က္ရရွိေအာင္ လုပ္ေဆာင္နုိင္ခဲ့သူျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးခ်စ္ခိုင္ရဲ႕ ခ်မ္းသာပိုင္ဆိုင္မႈ အားလံုးနီးပါးဟာ စစ္တပ္ကိုမွီခိုၿပီး ရလာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စီးပြားေရးသမားမ်ားက သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။ စစ္တပ္ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာလာတဲ့ ဦးခ်စ္ခိုုင္ဟာ ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႔ စစ္တပ္ကလူႀကီးမ်ားရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေတြကို တာ၀န္ယူ ေဆာက္လုပ္ ေပးခဲ့ရပါသည္။
စစ္တပ္ေၾကာင့္ သူေဌးႀကီးျဖစ္လာတဲ့ ဦးခ်စ္ခိုင္ဟာ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အထိ ေနျပည္ေတာ္က စစ္တပ္တည္ ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားကိုလည္း GEတပ္နဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ယခုတိုင္ရရွိဆဲပါ။ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အလြန္ ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရရဲ႕ ဘက္ဂ်က္ခြဲတမ္းရ စစ္တပ္လုပ္ငန္းႀကီးမ်ား ေလ်ာ့က်လာခ်ိန္မွာေတာ့ လူလည္ႀကီး ဦးခ်စ္ခိုင္ဟာ စစ္တပ္နဲ႔လမ္းခြဲဖို႔ ေျခလွမ္းသစ္ကို စေနၿပီလို႔ ဆုိရေပေတာ့မည္။ သူရဲ႕ေျခလွမ္းကေတာ့ နိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ထဲက သူရဲ႕မူလယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ရာ တကယ့္မိခင္ NLD ပါတီႀကီးနဲ႔ ျပန္လည္ပူးေပါင္းၿပီး NLD အမတ္ျဖစ္ေရး လမ္းေၾကာင္းျဖစ္ပါသည္။
၁၉၈၈ အေရးအခင္းမွာ တကယ့္ နိုင္ငံေရးသမားစစ္စစ္ NLD ဦးခ်စ္ခိုင္ဟာ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွာ NLD ကိုလမ္းခြဲခဲ့ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အာဏာသံုးရပ္ကိုခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ စစ္တပ္စီးပြားေရးကို ကူးေျပာင္း ခဲ့သူျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ခံရသူျဖစ္လို႔ NLDနဲ႔ ကင္းကင္းေနခဲ့ရသူလို႔ ဆိုရေပမည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လွဦး မ်က္ႏွာေၾကာင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးရာမွ စစ္တပ္ရဲ႕တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းႀကီးမ်ားရဲ႕ ၃ ပံု ၂ ပံုကိုရရွိခဲ့ၿပီး ႀကီးပြားခ်မ္းသာလာခဲ့ျခင္းကို စီးပြားေရးနယ္ပယ္၊ စစ္တပ္နယ္ပယ္ မွာ လူတိုင္းသိရွိၾကပါသည္။
စစ္တပ္အတြင္းမွာ ဒုတပ္ခ်ဳပ္ အရွိန္အ၀ါကိုသံုးခဲ့လို႔ ရပခတိုင္းမႈး အဆက္ဆက္က ဦးခ်စ္ခိုင္ကို ရြံေၾကာက္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး အခုခ်ိန္မွာေတာ့ စစ္တပ္စီးပြားေရး နယ္ပယ္ကေန ဆုတ္ခြာၿပီး သူရဲ႕မိခင္ရင္း NLD ရဲ႕လႈပ္ရွားမႈမ်ားမွာ ေနာက္ကြယ္ကတက္ၾကြစြာ ပ့့ံပိုးလုပ္ကိုင္ေပးေနပါၿပီ။ စစ္တပ္ရဲ႕အရိပ္ရွိေနလို႔ NLD ပါတီကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ မပူးေပါင္းေသးေပးမဲ့ သူယံုၾကည္ခဲ့တဲ့နုိင္ငံေရးပါတီႀကီးအတြက္ အင္အားျပန္လည္ ေတာင့္တင္းေအာင္ စစ္တပ္ေၾကာင့္ရရွိလာတဲ့ ေငြေၾကးေတြကို အသံုးခ်ေတာ့မည္ ျဖစ္ပါသည္။
လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဧရာ၀တီတိုင္းစည္းရံုးေရး ခရီးစဥ္ကုန္က်စရိတ္ အားလံုးကို ဧရာ၀တီတိုင္း ဆန္စပါး ထုတ္လုပ္ႀကီးၾကပ္ေရး ဥကၠဌ ဦးခ်စ္ခိုင္က ေထာက္ပ့ံေပးခဲ့မႈ အေပၚ NLD CEC မ်ားက သတိထား ၾကိဳဆိုခဲ့ပါသည္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဧဒင္ဥကၠဌႀကီးဟာ NLD နိုင္ငံေရးသမားအျဖစ္ ၁၉၈၈ မွ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္အထိ ရပ္တည္လႈပ္ရွားခဲ့ၿပီး စစ္တပ္တန္ခိုးအာဏာ ႀကီးထြားခ်ိန္မွာ (၁၉၉၀ မွ ၂၀၁၁) NLD အနီေရာင္မွ GE အစိမ္းေရာင္ ေျပာင္းလဲခဲ့သူျဖစ္ေၾကာင္း Wikileaks မွတ္တမ္းမ်ားအရ သိရပါသည္။ ယခုအခါမွာေတာ့ အစိမ္းေရာင္ GE ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္မွ NLD အနီေရာင္ကို ျပန္ေျပာင္းေတာ့မဲ့ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္ေသာ နိုင္ငံေရးသမား စစ္စစ္ႀကီးက NLD ပါတီ၀င္မ်ားကို ဘယ္လို အသံုးခ်အံုးမလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္လ်က္ ရွိပါသည္။
ေရႊဓူဝံ
source.http://www.demowaiyan.co.cc/2012/02/blog-post_15.html
ဆက္လက္ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါရန္္္္>>>
ျပည္ေထာင္စုေန႔ အခမ္းအနား
မေလးရွားေရာက္ ျမန္မာတို႔အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာ အခမ္းအနားေလးတစ္ခုပါ။
ယေန႔ က်ေရာက္ေသာ (၆၅)ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အခမ္းအနားႏွင့္ ၁၃.၀၂.၂၀၁၂ ေန႔တြင္ က်ေရာက္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔ အခမ္းအနာကို မေလးရွာႏိုင္ငံ ဘလက္ေကာင္းရွိ N L A B R Community Learning Center တြင္ က်င္းပခဲ့ၾကရာ ...
MSMA ေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕ ကိုယ္စား တက္ေရာက္ခြင့္ရခဲ့သည့္အတြက္ ဝမ္းေျမာက္မိပါသည္။ အမိႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ ေဝးကြာေနခဲ့ေသာ္လည္း အမိႏိုင္ငံေတာ္ကို ခ်စ္ေသာ ျမန္မာမ်ား၏၊ ျမန္မာပီပီ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး၏ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို အမွတ္တရ က်င္းပခဲ့ၾကသည္မွာ ဂုဏ္ယူစရာပင္ ျဖစ္သည္။
ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရေသာ အခမ္းအနား၌ ဦးစြာ ႏိုင္ငံေတာ္အလံအား အေလးျပဳျခင္းအျပင္၊ ဝါရင့္ႏိုင္ငံေရးသမား၏ ျပည္ေထာင္စုေန႔အေၾကာင္း ေဟာေျပာမႈမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၊ ေရွ႕ဆက္ရမည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး၏ အေျခအေန သံုးသပ္မႈမ်ား အျပင္ ျမန္မာ့ကေလးငယ္မ်ား၏ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ကဗ်ာရြတ္သံမ်ားျဖင့္ ဖံုးလႊမ္းေနခဲ့သည္။ အခါအခြင့္ ၾကံဳ၍ တက္ေရာက္ခဲ့ရေသာ အေဝးေရာက္ ျမန္မာမ်ား၏ ျပည့္ေထာင္စုေန႔ အခမ္းအနားေလး တစ္ခုအား အမွတ္ရစြာျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္လိုက္ရပါသည္။
ဆက္လက္ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါရန္္္္>>>
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ တို႔မေမ႔
မနက္ျဖန္ ေဖေဖာ္၀ါရီ (၁၃) တြင္ က်ေရာက္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔အား သီရိလကၤာေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္မ်ားအဖြဲ႔ (MSMA)မွ ေလးေလးနက္နက္ တမ္းတမ္းတတ အမွတ္ရ ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ တို႔မေမ႔
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၊ တို႔ၿမန္မာသည္
လြပ္လပ္ ကင္းပ ၊ က်ြန္ဘ၀ၿဖင့္
မုခ်ဆင္းရဲ ၊ အေနမြဲလ်က္
အံခဲမနိုင္ ၊ ခ်ဳန္းခ်မိွဳင္ကာ
ေငးငိုင္ ႀကံဆ ၊ အေၿဖရဘို႔
ဘ၀သမိုင္း ၊ ဂုဏ္တံတုိင္းကို
စိတ္တိုင္းက်ေစ ၊ ဖန္ဆင္းေစဘို႔
လူေၿပေလာက ၊ သူလွမ္းႀကြသည္
အလွလမ္းထြင္ တို့ဖခင္…
လြတ္လပ္ေရး သခင္ တို႔ဖခင္ ..
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဖခင္ တို႔အရွင္။
လူစြမ္းလူစ ၊ ဂုဏ္ထြန္းပလ်က္
ဘ၀နစ္ေစ ၊ ငါသာေသမည္
ငါ့ေၿမ ငါ့နန္း ၊ ငါ့စခန္းသည္
လြတ္လမ္းကိုသြား ၊ငါႀကိဳးစားမည္
ႀကံဳး၀ါးသည့္သံ ၊ မိုးသို႔ပ်ံသည္
အမွန္လြတ္လမ္း အစတည္း…။
အမွန္လိုလား ၊ တို႔မိ်ဳးသားတို႔
ေသြးသားရဲနီ ၊ ေရွးသို႔ခ်ီမည္
မထီစတမ္း ၊ ဘယ္သို႔ႀကမ္းလဲ
ပန္းခင္းရာသို႔ ၊ ေလ်ာက္ႀကဘို႔ဟု
မ တို႔ မဆုတ္ ၊ ရဲရဲလုပ္မည္
အဟုတ္ပန္းတိုင္ ေရာက္ရမည္။
အတည္ခ်မွတ္ ၊ ၿမန္မာ့တပ္လ်င္
သတ္မွတ္သစၥာ ၊ တည္ေစရာဟု
လက္မွာေသြးေဖါက္ ၊ အတူေသာက္သည္
မေႀကာက္စတမ္းေဟ့ တို႔ၿမန္မာ ။
တိိုင္းတစ္ပါးလ်င္ ၊ က်ဴးေက်ာ္၀င္လ်က္
သခင္မိ်ဳးေဟ႔ ၊ တို႔မေမ႔ဘူး
တို႔ဒူးမေထာက္ ၊ လက္မေၿမွာက္ဘူး
မေႀကာက္မရြံ႔ ၊ ၿခေသၤေသ့ဟြန္႔သို႔
စြန္႔စြန္႔စားစား ၊ တိုက္ခုိက္သြားမည္
တပါးလက္ေအာက္ ၊ တို႔လြတ္ေၿမာက္ဘို႔
မ႔ွဲတေပါက္လ်င္ ၊ ထီမထင္ပဲ
၀န္႔၀န္႔ရဲရဲ ၊ အံကိုခဲသည္
လြတ္ၿမဲလမ္းစဥ္ လ်န္းလ်န္းတည္း…။
တိုငး္ၿပည္ လူမိ်ဳး ၊ ဂုဏ္မညွိဳးဘို႔
တို႔ဘိုးတို႔ဘ ၊ ဟိုေရွးကလ်င္
ထီးမနန္းေၿမ ၊ ကမၻာသိေစမည္
ေထြေထြ စီးဆင္း ၊ ၿမစ္တစ္စင္းလို
ခံပ်င္းမရပ္ ၊ တို႔လြတ္လပ္ဘို႔
ဘ၀အပ္လ်က္ ၊ သူေပးဆက္သည္
အသက္တမ်ွ ခ်စ္ခင္ တို႔ဖခင ္ ….
လြတ္လပ္ေရး သခင္ တို႔ဖခင္……
ေအာင္ဆန္း သခင္ တို႔ဖခင္…..။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ေမြးေန႔ဟာ
ေဖေဖၚ၀ါရီ ဆယ့္သံုးမွာ။
တစ္ေထာင္ကိုးရာ တစ္ဆယ့္ငါး
ေက်ြးရွင္ ဦးဖာသား။
မေကြးတိုင္းဖ်ား နတ္ေမာက္နယ္
သိႀကမ်ားလူနွယ္။
ရဲရဲေတာက္ႏြယ္ လူစြမ္းအား
မိခင္ေဒၚစုသား။
စိတ္ထားၿမင္႔ၿမတ္ တို႔ဖခင္
ငါတို႔ဦးထိပ္တင္။
မေမ႔အစဥ္ စိတ္မွာထား
ေအက္ေမ႔ႀကေစသား။
ေဖေဖၚ၀ါရီ ဆယ့္သံုးမွာ။
တစ္ေထာင္ကိုးရာ တစ္ဆယ့္ငါး
ေက်ြးရွင္ ဦးဖာသား။
မေကြးတိုင္းဖ်ား နတ္ေမာက္နယ္
သိႀကမ်ားလူနွယ္။
ရဲရဲေတာက္ႏြယ္ လူစြမ္းအား
မိခင္ေဒၚစုသား။
စိတ္ထားၿမင္႔ၿမတ္ တို႔ဖခင္
ငါတို႔ဦးထိပ္တင္။
မေမ႔အစဥ္ စိတ္မွာထား
ေအက္ေမ႔ႀကေစသား။
တကၠသိုလ္ သီရိေမာင္
လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အသက္ေပးသြားေသာ ဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေမြးေန႔ကိုဦးညြတ္ အမွတ္ရေစလ်က္ ေရးဖြဲ႔တင္ၿပသည္။
ဆက္လက္ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါရန္္္္>>>
ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ႏႇင့္ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္မူ၀ါဒ
ပင္လုံညီလာခံတြင္ ဖဆပလ၏ သေဘာထားကို တိုင္းရင္းသားကိုယ္စားလႇယ္တို႔အား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပတ္ျပတ္သားသား တင္ျပေနစဥ္
ထိုသို႔ ဟန္႔တားမႈမ်ားတြင္ ျမန္မာျပည္မႏႇင့္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ား (တစ္နည္းအားျဖင့္ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း)ကို ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္သည့္ နည္းျဖင့္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကို သီးျခားစီမံကိန္းေဒသမ်ားအျဖစ္ ဘုရင္ခံက တိုက္႐ိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ေဒသတစ္ခုႏႇင့္တစ္ခု ကူးသန္းမႈကို ၁၈၉၆ ခုႏႇစ္ ခ်င္းေတာင္တန္းဥပေဒ၊ ၁၈၉၈ ခုႏႇစ္ ကခ်င္ေတာင္တန္းလူမ်ဳိးစုဥပေဒ အစရႇိသည္တိုျဖင့္ ကန္႔သတ္ခဲ့သည္။
ထို႔အျပင္ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္သို႔ မေရာက္ရႇိမီ အခ်ိန္မ်ားကလည္း ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္း ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖင့္ ေနထိုင္ခဲ့သည့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားကလည္း ရႇိထားခဲ့ျပီးျဖစ္ပါသည္။ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္ထားမႈမ်ားက လြတ္လပ္ေရးၾကိဳးပမ္းမႈ အရႇိန္ျမင့္ခ်ိန္တြင္ပို၍ ႐ႈပ္ေထြးေစခဲ့ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ လန္ဒန္ခရီးစဥ္တြင္ ျပည္မႏႇင့္ေတာင္တန္းပူး ေပါင္းေရးကိစၥမႇာ အေရးပါလာေသာ ကိစၥျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ျပည္မႏႇင့္ေတာင္တန္းပူးေပါင္းအေရးဆိုမႇသာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အာမခံခ်က္ရရႇိမည့္ အေျခအေနျဖစ္လာခဲ့သည္။
အျခားတစ္ဖက္တြင္လည္း ျပည္မႏႇင့္ ေတာင္တန္းပူးေပါင္းမႈ မျပဳလုပ္ႏိုင္ရန္ ၿဗိတိသ်အစိုးရမႇ နည္းမ်ိဳးစံုသံုး ၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ေသာ အခက္အခဲမ်ားရႇိေနသည့္ၾကားကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္ အဖြဲ႔သည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ခိုင္မာေသာ ျပင္ဆင္မႈတစ္ရပ္ျဖစ္သည့္ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ စာခ်ဳပ္ကို ၁၉၄၇ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၇ရက္ေန႔တြင္ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားအရ ျပည္ပႏႇင့္ေတာင္တန္းေဒသ ေပါင္းစည္းေရးအတြက္ အေရးပါေသာ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ရန္အတြက္ ပင္လံုညီလာခံကို ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၃ရက္ေန႔တြင္ စတင္ခဲ့ပါသည္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏႇင့္အတူ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ရႇမ္း အမ်ဳိးသား ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားအၾကား ျပည္မေတာင္တန္းေပါင္းစည္းေရးအတြက္ သေဘာတူညီမႈရရႇိခဲ့သည့္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ကို ပင္လံုၿမိဳ႕၌ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ျခင္းက ၿဗိတိသွ်တို႔ထံမႇ လြတ္လပ္ေရး အျပည့္အ၀ရရႇိရန္အတြက္ လက္နက္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။
ေဖာ္ျပပါအခ်က္အလက္မ်ားက လြန္ခဲ့ေသာ ၆၅ ႏႇစ္တာကာလ၌ စိုက္ထူခဲ့ေသာ သမိုင္းမႇတ္တိုင္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ လြတ္လပ္ေရးရရႇိခဲ့ၿပီး ႏႇစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္လာခဲ့သည့္တိုင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္း၌ တိုင္းရင္းသားအ ေရးက အေရးပါေသာ ထိပ္တန္းေနရာတြင္ ရႇိေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၁၁ ခုႏႇစ္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႔အေနျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုအတြင္း ထာ၀ရျငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ရန္အတြက္ ၾကိဳးပမ္းလာခဲ့ပါသည္။၂၀၁၂ခုႏႇစ္ဇန္န၀ါရီလ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ ပထမအႀကိမ္ လႊတ္ေတာ္ တတိယပံုမႇန္အစည္းအေ၀းမ်ားသို႔ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ေပးပို႔ခဲ့ေသာ သ၀ဏ္လႊာ၌-
''ႏိုင္ငံေတာ္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးႏႇင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ျပည္ေထာင္စု အတြင္းထာ၀ရ ျငိမ္းခ်မ္းေရးရရႇိေစရန္အတြက္ ႏိုင္ငံ၏ ပကတိအရႇိတရားႏႇင့္ အတိတ္သမိုင္းအေတြ႔အၾကံဳမ်ားအေပၚအေျခခံလ်က္ ယခင္ကႏႇင့္မတူသည့္ မူမ်ားကို က်င့္သံုးကာ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္လ်က္ရႇိပါသည္။ ယေန႔အထိ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူႏိုင္ျခင္းမရႇိေသးသည့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔(၁၁)ဖြဲ႔လံုးႏႇင့္ ထိေတြ႔ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းၿပီး အဖြဲ႔(၆)ဖြဲ႔ႏႇင့္ အေျခခံ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားကို လက္မႇတ္ေရးထိုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါသည္။ က်န္အဖြဲ႔(၅) ဖြဲ႔ႏႇင့္လည္း ထိေတြ႔ညႇိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးေဆာင္ရြက္လ်က္ရႇိရာ ျခံဳငံုသံုးသပ္ရပါက ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္မလုပ္ငန္းစဥ္မ်ား တိုးတက္ေအာင္ျမင္ျပီး အေျခအေနေကာင္းမြန္သည္ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ ဆက္လက္၍လည္း ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းေရးရရႇိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ပါသည္'' ဟု ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။
ယင္းသို႔ လိုအပ္ခ်က္ႏႇင့္အညီ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ပင္လံုညီလာခံက်င္းပစဥ္က သမိုင္းအက်ဥ္းႏႇင့္ မ်က္ေမႇာက္ေခတ္ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းတြင္ ပါ၀င္လႈပ္ရႇား ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ အျမင္ကို ၆၅ ႏႇစ္ျပည့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အထိမ္း အမႇတ္အျဖစ္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
''တစ္တိုင္းျပည္လံုး ၾကီးပြားေစခ်င္ရင္ လူအား၊ ေငြအား၊ ပစၥည္းအားနဲ႔ စုေပါင္းျပီး အင္တိုက္အားတိုက္လုပ္ႏိုင္မႇ အက်ိဳးခံစားခြင့္ ရႇိၾကမႇာပဲ။ ဗမာက တစ္မ်ိဳး၊ ကရင္က တစ္ဖံု၊ ရႇမ္း၊ ကခ်င္၊ ခ်င္းတို႔က တျခား အကြဲကြဲအျပားျပား လုပ္ေနၾကရင္ အက်ိဳးရႇိမႇာမဟုတ္ဘူး။ စုေပါင္းလုပ္ၾကမႇသာ အက်ဳိးရႇိႏိုင္မယ္။ အက်ဳိးရႇိေၾကာင္း သိႏိုင္တယ္''ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပည္မႏႇင့္ေတာင္တန္းေဒသပူးေပါင္း၍ လြတ္လပ္ေရး သေဘာတူညီခ်က္ရရႇိသည့္ အထိမ္းအမႇတ္ ညစာစားပြဲတြင္ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ႀကီးကို ေအာင္ျမင္စြာခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည့္ အထိမ္းအမႇတ္အျဖစ္စိုက္ထူခဲ့ေသာ 'ေတာင္တန္း-ျပည္မ ပူးေပါင္းေရးစာခ်ဳပ္' ေက်ာက္တိုင္
၁၉၄၇ ေဖေဖာ္၀ါရီ ရက္စြဲမ်ား
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ - ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္သည့္ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္အဖြဲ႔ ျပန္လည္ေရာက္ရႇိ။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၃ မႇ ၁၃- ဒုတိယ ပင္လံုအစည္းအေ၀း (ပင္လံုညီလာခံ)က်င္းပ၊ ပထမ ပင္လံုအစည္းအေ၀းကို ၁၉၄၆ခုႏႇစ္ မတ္လ ၁ မႇ ၁၂ အထိ က်င္းပခဲ့။
ပထမအႀကိမ္ပင္လံုအစည္းအေ၀းသို႔ သခင္ႏု၊ ဦးဘဂ်မ္းႏႇင့္ မန္းဘခိုင္တို႔က ဖဆပလကိုယ္စားလႇယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ထားခဲ့။၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ - ညပိုင္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမႇ ေအာင္ဆန္းအက္တလီ သေဘာတူညီခ်က္ကို ဖဆပလအမႈေဆာင္အစည္းအေ၀း၌ တင္ျပ။ အမႈေဆာင္အဖြဲ႔၀င္တို႔ေဆြးေႏြးျပီး သေဘာတူညီခ်က္ကိုလက္ခံေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၃ - ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမႇ ဖဆပလအဖြဲ႕ခ်ဳပ္သို႔ သတင္းစာဆရာမ်ားကိုဖိတ္ၾကားျပီး လန္ဒန္၌ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ လြတ္လပ္ေရး ေဆြးေႏြးပြဲအေၾကာင္းရႇင္းလင္း။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၄ - ေအာင္ဆန္း အက္တလီစာခ်ဳပ္ႏႇင့္ပတ္သက္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမႇ တိုင္းျပည္သို႔ အသံလႊင့္အစီရင္ခံ။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၅ - ကရင္ဗဟိုအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မႇၾကီးမႇဴး၍ ကရင္ညီလာခံသဘင္ က်င္းပျပီး ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္သည္ ကရင္အမ်ိဳးသားတို႔၏ အခြင့္အေရးကို ထိပါးနစ္နာေစသျဖင့္ ကန္႔ကြက္ေၾကာင္းဆံုးျဖတ္၊ ကန္႔ကြက္ခ်က္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံဘုရင္ခံမႇတစ္ဆင့္ ျဗိတိသွ်နန္းရင္း၀န္ထံေပးပို႔။ ညီလာခံတြင္လည္း ေစာဘဦးၾကီးအား ဘုရင္ခံ၏အမႈေဆာင္ေကာင္စီမႇ ႏႈတ္ထြက္ရန္ ဆံုးျဖတ္။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၅ - ေတာင္တန္းေဒသ သေဘာထားစံုစမ္းေရးႏႇင့္ပတ္သက္ျပီး ဘုရင္ခံေနအိမ္တြင္ သတင္းစာရႇင္းလင္းပြဲတစ္ရပ္ ျပဳလုပ္။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ - ပင္လံုညီ လာခံက်င္းပေနစဥ္အတြင္း ေတာင္ တန္းသားမ်ားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔(Supreme Council of United Hill People/SCOUHP)ကို ဖြဲ႔စည္း။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ - ရႇမ္းေစာ္ဘြားမ်ားႏႇင့္ ရႇမ္းျပည္သူ႔ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားပူးေပါင္း၍ ရႇမ္းျပည္ေကာင္စီအမႈေဆာင္အဖြဲ႔(Shan State Council) ဖြဲ႔စည္း။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၈ - ပင္လံုညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္ရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ပင္လံုသို႔ေရာက္ရႇိ။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၉ - ျဗိတိသွ် ဒိုမီနီယံေရးရာ လက္ေထာက္အတြင္း၀န္ ေဘာ္တြမ္မလီ၊ မစၥတာလက္၀ဒ္ခ်္၊ ဂြၽန္ေလဒင္တို႔ ပင္လံုသို႔ေရာက္ရႇိ။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၉ မႇ ၁၁- ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏႇင့္ ေတာင္တန္းေဒသေခါင္းေဆာင္မ်ား အျပင္းအထန္ ေဆြးေႏြး။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၀- ဘုရင္ခံ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၀င္အဖြဲ႔မႇ သခင္ဗစိန္ႏႈတ္ထြက္။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂- ပင္လံုသေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏႇင့္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ ၂၂ ဦး လက္မႇတ္ေရးထိုးခဲ့။
ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ႏႇင့္ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္မူ၀ါဒအေပၚ အျမင္မ်ား
'ဒီအဖြဲ႔နဲ႔ေတြ႔ရတဲ့အခါမႇာ တစ္ခါမႇမေတြ႔ရဖူးေသးတဲ့သူေတြဆိုေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေႏြးေႏြးေထြးေထြးနဲ႔ တရင္းတႏႇီးလည္း ရႇိပါတယ္။ မိသားစုေတြလိုပဲ ျဖစ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကြၽန္မတို႔ျပည္ေထာင္စုဆိုတာ ဒီလိုပဲျဖစ္ရမယ္လို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာ အားလုံးကအတူတူပါပဲ။ တန္းတူညီတူနဲ႔ ေသြးရင္းညီအစ္ကိုေမာင္ႏႇမေတြလို ျဖစ္ရပါမယ္။ ေျပာတဲ့ဆိုတဲ့ေနရာမႇာလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရႇိတယ္။ အေတြးအျမင္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္တူပါတယ္။ အဲဒီလိုတိုက္ဆိုင္မႈေတ သိပ္မ်ားတဲ့အခါက်ေတာ့ ကြၽန္မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ့အနာဂတ္အတြက္ အင္မတန္မႇေကာင္းတဲ့ လကၡဏာလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ ျပည္သူျပည္သားေတြအားလုံး ေနာင္လည္းဒီလုိလက္တြဲၿပီးေတာ့ အတူလမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ပါေစလို႔ ကြၽန္မအေနနဲ႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္'။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန႔ KNU/KNLA ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီအဖြဲ႔ႏႇင့္ ေတြ႔ဆံုၿပီးေနာက္ ေျပာၾကားခ်က္)
'ျပည္ေထာင္စုလို႔ေျပာၾကရင္ အဓိကကေတာ့ အားလံုးတန္းတူရည္တူရႇိမႈက အေရးႀကီးပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားအားလံုးတစ္ဦးခ်င္းစီမႇာ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္နယ္ေျမ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာစကားဆိုတာ ရႇိၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုး တစ္ေျပးညီ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႇသာ တန္းတူညီမွ်တဲ့ ျပည္ေထာင္စုျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ လူမ်ဳိး၊ လူဦးေရမ်ားတဲ့ ဗမာေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အစ္ကိုႀကီးေနရာကေနၿပီးေတာ့ က်န္တဲ့လူမ်ဳိးလူဦးေရနည္းတဲ့ တိုင္းရင္းသား ေတြအေပၚ ဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္လိုတဲ့ အဲလိုစိတ္ဓာတ္ေတြကို စြန္႔ပယ္ဖို႔လို အပ္တယ္။ လူမ်ဳိးႀကီးတဲ့လူက လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒက်င့္သံုးတာေတြ မလုပ္သင့္သလို လူမ်ိဳးငယ္တဲ့လူေတြကို လူမ်ဳိးငယ္၀ါဒ မထားသင့္ဘူး။ အားလံုး တန္းတူရည္မွ်ရႇိမႇသာလွ်င္ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒျဖစ္ႏိုင္မယ္'။
လူထုဦးစိန္၀င္း
ျပည္ေထာင္စုေန႔အထိမ္းအမႇတ္၊ ႏႇစ္ပတ္လည္ေန႔ ေရာက္တိုင္းေရာက္တိုင္းမႇာ အခမ္းအနားေတြ လုပ္ေနၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္က ဘယ္ေလာက္အထိ အျမစ္တြယ္ေနၿပီလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုးမႇာ ေမးခြန္းတစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုတကယ့္ကို ႏႇစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီၿပီးေတာ့ သမိုင္းေၾကာင္းရႇိတဲ့ႏိုင္ငံအျဖစ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဂုဏ္ယူခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ ပထမျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၊ ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၊ တတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ဆိုတာေတြအားလံုး လက္႐ံုးရည္ကို အေျချပဳၿပီးေတာ့ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတာ။ အဲဒီေတာ့ ႏႇစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္သက္တမ္းမႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ႏိုင္ငံေတာ္အျဖစ္နဲ႔ စုစည္းႏိုင္တဲ့ကာလေျပာပါဆိုရင္ ႏႇစ္တစ္ရာပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ပဲ ရႇိတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဒီပင္လံုစာခ်ဳပ္က စတုတၳျမန္မာႏိုင္ငံကို တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြအားလံုး ႏႇလံုးရည္နဲ႔ စုစည္းခဲ့ၾကတဲ့ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ပင္လံုစာခ်ဳပ္။ ဒါေပမယ့္ ျပည္တြင္းစစ္လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡေတြေၾကာင့္မို႔လို႔ အဲဒီတုန္းက ႏႇလံုးရည္နဲ႔ စုစည္းခဲ့ၾကတဲ့ ရည္မႇန္းခဲ့ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ ႐ုပ္လံုးေပၚမလာခဲ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔မ်ဳိးဆက္မႇာေတာ့ ပဥၥမႏိုင္ငံေတာ္ကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လို႔ တည္ ေဆာက္ၾကေတာ့မယ္။ ရႇစ္ေလးလံုးလူထုအေရးေတာ္ပံုႀကီးကေန နိဒါန္းဖြင့္လိုက္တဲ့ ပဥၥမျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ေနဆဲ အသြင္ကူးေျပာင္းေနဆဲ ကာလတစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အတိတ္သမိုင္းေၾကာင္းကို သင္ခန္းစာယူၿပီးေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ေတြဟာ ကာလတိုအတြင္းမႇာပဲ ၿပိဳကြဲသြားခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကို အေလးအနက္ သင္ခန္းစာယူဖို႔ လိုတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔တိုင္းရင္းသားခ်င္း ေျဖရႇင္းတဲ့ကိစၥမႇာ အစဥ္အလာတေစၧေျခာက္ေနတဲ့ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ၿပိဳကြဲေတာ့မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ၆၂ မႇာ စစ္တပ္ကေန အာဏာသိမ္းခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္အထိ ဖက္ဒရယ္တေစၧေျခာက္ေနတဲ့ကိစၥဟာ အခုလိုကမၻာနဲ႔ခ်ီၿပီးေတာ့ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရႇင္း အေျပာင္းအလဲထဲမႇာ ဒါႀကီးက မျဖစ္သင့္ေတာ့ဘူး။ ႏိုင္ငံတကာကို ၾကည့္ရင္လည္း ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ႏိုင္ငံေတြဟာ ျပည္ေထာင္စုပံုစံနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ႏိုင္ငံေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေနရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေတာ္ကို၊ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ကို တည္ေဆာက္ၾကေတာ့မယ္ဆိုရင္ ႏႇလံုးရည္ကိုအေျခခံတဲ့ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕ တိုင္းရင္းသားျပႆနာေတြကို ေျဖရႇင္းႏိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းပဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ယံုၾကည္တယ္။
ကိုကိုႀကီး (၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္)
'အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဆိုတာ တိုင္းရင္းသားအေရးကိစၥလည္း ပါပါတယ္။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ စစ္မႇန္တဲ့ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ တိုင္းရင္းသားျပႆနာကို ၿပီးျပတ္ေအာင္ ေျဖရႇင္းႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရႇိအစိုးရအေနနဲ႔သူတို႔ရဲ႕ သက္တမ္းအတြင္းမႇာ ဘယ္အစိုးရကမႇ မရခဲ့ဘူးတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ စစ္မႇန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္မယ္ဆိုတဲ့ ကတိကိုႀကိဳဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားေတြလိုလားတဲ့ ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္မူ၀ါဒနဲ႔ လက္ရႇိဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒၾကားက ကြာဟခ်က္၊ တပ္မေတာ္ရဲ႕ အခန္းက႑ေတြအားလံုးကို ေျပလည္ၿပီးျပတ္ေအာင္ အားလံုးညီညီညြတ္ညြတ္ ေျဖရႇင္းႏိုင္မယ္လို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္မူ၀ါဒဟာ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကို မထိခိုက္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို တိုင္းရင္းသားေတြသာမက ျပည္သူသန္း ၆၀ပါ နားလည္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔သတင္းမီဒီယာေတြမႇာ တာ၀န္ရႇိလာပါျပီ'။
ေဒါက္တာသန္းထြဋ္ေအာင္ (CEO, Eleven Media Group)
'ေျပာၿပီးသားစကားေတြကိုပဲ ထပ္ၿပီးေတာ့ေျပာရမႇာပါပဲ။ ႐ိုးသားရမယ္၊ ျဖဴစင္ရမယ္။ မီးကပူတာကေတာ့ ပူမႇာပဲ။ ပူတာကိုေျပာေနတာနဲ႔ မရေတာ့ဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြ ရခ်င္တာက ဖက္ဒရယ္ပဲ။ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာနဲ႔ ခြဲထြက္မယ္လို႔ထင္ေနတဲ့ အေတြးေဟာင္းၾကီးကို၊ mind-set ကို ဖယ္ထုတ္လိုက္ပါ။ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကေန ဘယ္သူမႇ ခြဲမထြက္ပါဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြအကုန္လံုး ခြဲထြက္ခ်င္တာ၊ ေတာ္လႇန္ခ်င္တာ ဘယ္သူ႔မႇာမႇ မရႇိဘူး။
quality မရႇိသေရြ႕ ၊ harmony မျဖစ္သေရြ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ေ၀းေနမယ္။ အဲဒါေလး ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တယ္။ ရက္ေျခာက္ဆယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ရက္ကိုးဆယ္ျဖစ္ျဖစ္ အပစ္အခတ္ရပ္ၿပီး ကြန္ဖရင့္ပဲေျပာေျပာ အားလံုးအတူ ေတြ႔ၾကေပါ့ဗ်ာ။ လုပ္ရပ္အမႇန္ေတြအတြက္ အခုခ်ိန္ဟာ အခ်ိန္ေကာင္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေျပာေနခဲ့တာပါ။ အခုလည္း ဒီအစိုးရကအခြင့္အေရးရၿပီ။ သူလည္း ေရာဂါသိတယ္။ ေဆးလည္းသိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ဖန္တီးခြင့္ရခ်င္တာပဲ။ တန္းတူညီမွ်မႈ ရႇိခ်င္တာပဲ။ ခြဲထြက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီခြဲထြက္တယ္ဆိုတာႀကီးက ၁၉၆၀၊ ၁၉၆၁ေရာက္မႇ ေပၚလာၿပီး ၁၉၆၂ မႇာ ဦးေန၀င္းက အာဏာသိမ္းလိုက္တာ။ အဲဒီတည္းက အ႐ိုးစြဲလာတာက ဖက္ဒရယ္ဆို၊ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒဆို ခြဲထြက္တယ္ဆိုတာမ်ဳိး တရားေသမႇတ္ထားတယ္။ အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔အားလံုး စံုညီေတြ႔ပါ။ စကားေျပာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဒါပဲေျပာခ်င္ပါတယ္'။
ဦးခြန္ထြန္းဦး (ဥကၠ႒၊ ရႇမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္)
'ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပါတီေထာင္တယ္ဆိုကတည္းက အခ်က္က သံုးခ်က္ပဲရႇိတယ္။ တိုင္းျပည္မႇာ တိုင္းရင္းသားေတြအပါအ၀င္ အားလံုးတန္တူညီမွ် ရႇိရမယ္။ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ ရႇိရမယ္။ ဖက္ဒရယ္စစ္စစ္ျဖစ္ရမယ္။ ဒီသံုးခ်က္ကိုပဲ ပါတီေထာင္ၿပီးကတည္းက ေျပာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ ႏႇစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ျပည္ေထာင္စုလို႔ေျပာခဲ့ေပမယ့္ ေျခလႇမ္းတိုင္းမႇာ ျပည္ေထာင္စုမျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ၁၉၅၈ ခုႏႇစ္မႇာ ဖက္ဒရယ္လို႔ ေျပာေပမယ့္ ျပည္ေထာင္စုမျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဆိုရႇယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ ၁၉၇၄ ခုႏႇစ္မႇာ ျပည္ေထာင္စုလို႔ သံုးေပမယ့္ သံုးတာပဲရႇိခဲ့ၿပီး ျပည္ေထာင္စုရဲ႕အႏႇစ္သာရကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မရရႇိခဲ့ျပန္ဘူး။ ၁၉၈၈ ခုႏႇစ္ေနာက္ပိုင္းမႇာေတာ့ ဘာမႇမရႇိေတာ့ျပန္ဘူး။ ေနာက္ ၁၃ ႏႇစ္တာကာလမႇာ အမ်ဳိးသားညီလာခံျဖစ္လာၿပီးေတာ့ အေျခအေနက အရင္ကထက္ ပိုဆိုးလာသလို ျဖစ္လာျပန္တယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြက ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္လို႔ဆိုရင္၊ ဖက္ဒရယ္လို႔ဆိုရင္ ခြဲထြက္မယ္ပဲ ထင္ခဲ့ၾကတယ္။ ခြဲထြက္ဖို႔ အေၾကာင္းမရႇိပါဘူး။ တန္းတူညီမွ်ရႇိေရးတို႔၊ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ ရေရးတို႔၊ ဖက္ဒရယ္ျဖစ္ေရးတို႔ဆိုတာ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ေတြပါပဲ။ ဒါကိုအားလံုးက လိုခ်င္ၾကတာပဲ။ ခြဲထြက္၊ မခြဲထြက္တာေတြက လုပ္စရာအေၾကာင္းမရႇိပါဘူး'။
ဦးႏိုင္ေငြသိန္း (ဥကၠ႒၊ မြန္ေဒသလံုးဆိုင္ရာ ဒီမိုကေရစီပါတီ)
'ဒီႏႇစ္ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို ျမန္မာျပည္သမိုင္းမႇာ တစ္စံုတစ္ရာသမိုင္းအရ ထူးျခားမႈရိႇတယ္လို႔ ျမင္တယ္။ အရင္တုန္းက ဒီမိုကေရစီ တိုင္းရင္းသားပါတီဆိုၿပီး မရႇိခဲ့ဘူး။ အခုျပည္ေထာင္စုေန႔ အခ်ိန္ကာလမႇာ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုေတြနဲ႔ တပ္မေတာ္ၾကား အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးေတြ ရႇိေနၿပီ။ ဒီႏႇစ္ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ အရင္ႏႇစ္ေတြထက္ပိုၿပီး သမိုင္းတန္ဖိုးျမင့္လာတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ ျမန္မာျပည္သမိုင္းမႇာ တကယ့္အထင္ကရေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ရယ္၊ ျပည္ေထာင္စုႀကီး ျဖစ္ေပၚလာဖို႔အတြက္ ဒီျပည္ေထာင္စုေန႔ကပဲ အစျပဳခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ထဲမႇာပဲ ေ၀့လည္လည္ျဖစ္ေနၿပီးေတာ့ က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး အဖက္ဖက္မႇာ နိမ့္က်လာၿပီး ၾကည္ႏူးစရာ အျဖစ္အပ်က္ရယ္လို႔ မရႇိခဲ့ဘူးလို႔ ခံစားရတယ္။ အခုက်ေတာ့ တစ္စံုတစ္ရာ ေရာင္နီသန္းလာၿပီလို႔ ခံစားရတယ္။ အခုဒီအခမ္းအနားကစၿပီး ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကို အခိုင္အမာထားၿပီး တိုင္းရင္းသားေတြေရာ၊ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား အကုန္လံုး ညီညီညြတ္ညြတ္ တည္ေဆာက္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီႏုိင္ငံႀကီးဟာ အင္မတန္ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းေနရာကေန တကယ္ကို ေကာင္းမြန္တဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးျဖစ္လာမႇာပါ။ အဲလိုျဖစ္လာဖို႔အတြက္ ေရာင္နီေလးသန္းလာၿပီလို႔ ျမင္တယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပင္လံုစာခ်ဳပ္မႇာ တိုင္းရင္းသာေတြက လြတ္လပ္ေရးကို အတူတူရယူၾကမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ လုပ္ခဲ့တယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြဟာ ဗမာေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ တစ္ေသြးတည္း တစ္သားတည္း ညီတယ္ဆိုတာ ကိုျပခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက်ဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ အာမခံခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသား တန္းတူအခြင့္အေရး ေပၚမလာခဲ့ဘူးလို႔လည္း တိုင္းရင္းသားေတြက ခံစားရတယ္။ ျပည္ေထာင္စုအတြက္ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာကေတာ့ တစ္ကယ္ကို ထာ၀ရေမြးျမဴထားသင့္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ တာ၀န္ခံမႈေတြၾကားမႇာ အားနည္းမႈေတြ ရႇိခဲ့တယ္ေပါ့ေလ။
ဒါေၾကာင့္လည္း တိုင္းရင္းသားေတြၾကားမႇာ အထင္အျမင္လြဲမႇားမႈေတြ ျဖစ္လာၿပီးေတာ့ အဲလိုအထင္အျမင္လြဲမႇားမႈေတြကို ဒီမိုကေရစီနည္းအရ မေျဖရႇင္းဘဲ လက္နက္စြဲကိုင္ခဲ့ၾကေတာ့ တိုင္းျပည္ေရာ ျပည္သူေတြအတြက္ပါ နစ္နာတယ္။ အမ်ားႀကီး ေသေက်ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္။ ဘယ္လိုမႇ ေကာင္းက်ိဳးေပးတဲ့အရာႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ ျပည္ ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကိုပဲ ကိုင္စြဲၿပီးေတာ့ ဒီျပႆနာေတြကို ေျဖရႇင္းသြားမယ္ဆိုရင္ တိုင္းျပည္အတြက္ အင္မတန္ေကာင္းမြန္တဲ့ အလားအလာပဲ၊ အဲဒီအလားအလာေတြကို အခုေရးေရးေလး ျမင္ေနရၿပီ'။
ဦးဦးလႇေစာ(အေထြေထြအတြင္းေရးမႇဴး၊ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ားတိုးတက္ေရးပါတီ)
'ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္မူ၀ါဒဆိုတာ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာကိုက ျပည္ေထာင္စုႀကီးကေန ဘယ္ေတာ့မႇ မခြဲထြက္ဘူးဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပင္လံုညီလာခံမႇာကတည္းက တိုင္းရင္းသားေတြဟာ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကေန ခြဲထြက္မေနဖို႔ သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားခဲ့ၾကတာပါ။ တိုင္းရင္းသားေတြက တန္းတူညီမွ် ရခ်င္တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္လိုတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵက တိုင္းရင္းသားအားလံုးမႇာ ရႇိၾကပါတယ္။ ဖက္ဒရယ္ဆိုတဲ့သေဘာမႇာ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ဆိုတာ ရႇိပါတယ္။ဒီအခ်က္က ခြဲထြက္ဖို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက ျပည္နယ္ေတြ လုပ္မေပးႏိုင္တာေတြ ရႇိပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔အေနနဲ႔ေျပာရရင္ ကြၽန္မတို႔ျပည္နယ္အတြင္းက သယံဇာတေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ထံုးစံေတြကို ကြၽန္မတို႔ဘာသာ ကြၽန္မတို႔ စီမံခန္႔ခြဲခ်င္တယ္၊ ကာကြယ္ခ်င္တယ္။ ထိန္းသိမ္းခ်င္တယ္။ ေနာက္ၿပီး တိုင္းရင္းသားေဒသက ျပႆနာေတြကို ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက မကိုင္တြယ္ေပးႏိုင္တာေတြ ရႇိပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ကြၽန္မတို႔ဘာသာကြၽန္မတို႔ ကိုင္တြယ္ေျဖရႇင္းခ်င္တယ္။ တိုင္းရင္းသားေဒသက ျပႆနာ၊ တိုင္းရင္းသားေတြ ဘာလိုခ်င္လဲဆိုတာက အဲဒီေဒသမႇာရႇိတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြပဲ သိၾကပါတယ္။အခုခ်ိန္မႇာ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက ျပည္နယ္အစိုးရေတြဖြဲ႔ၿပီး တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမႇာ ထားရႇိေပးေပမယ့္ တိုင္းရင္းသားေတြလိုခ်င္တဲ့ အဆင့္ကိုေရာက္ရႇိဖို႔ အင္မတန္မႇ နည္းေနပါေသးတယ္။
ျပည္နယ္အစိုးရေတြက အလုပ္မရႇိသလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ဆိုတာ ခြဲထြက္တာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္ေဒသမႇာရႇိေနတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ စီမံခန္႔ခြဲခ်င္တာပါ။ အခု တိုက္ပြဲျဖစ္ေနတဲ႕ တိုင္းရင္းသားေတြ လိုခ်င္တာလည္း အဲဒါပါပဲ။ ကြၽန္မတို႔ကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ထဲကေန ေတာင္းဆိုေနပါတယ္။ ရပ္တည္ခ်က္ခ်င္းမတူေပမယ့္ ေတာင္းဆိုခ်က္ခ်င္းေတာ့ တူပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ကေတာ့ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြကို သြားပါ၊ ေလ့လာပါ။ သူတို႔ဘာလိုခ်င္လဲဆိုတာကို ေဆြးေႏြးပါ။ ၿပီးသြားရင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမႇာ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ မမွ်တတဲ့အခ်က္ေတြကို တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဆႏၵကိုေလ့လာၿပီး ျပင္ဆင္သြားပါ။ ဒီလိုသေဘာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္မႇာ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက ေပးေတာ့ေပးေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေပးေတာ့ေပးတယ္။ မရဆိုတာမ်ဳိးျဖစ္ေနတာေတြကို ျပင္ဆင္ေစခ်င္တယ္။
ေဒၚဒြဲဘူ(ကခ်င္ျပည္နယ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလႇယ္)
'ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာ ျပည္ေထာင္စုထဲမႇာရႇိေနတဲ့ တိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုအခ်င္းခ်င္း ေအးအတူပူအမွ် ေနထိုင္လိုတဲ့ စိတ္၊ တရားမွ်တမႈရႇိစြာ ေနထိုင္လိုတဲ့စိတ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္လိုတဲ့စိတ္။ အဲဒီစိတ္ဓာတ္ေတြဟာ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ေတြပါပဲ။ ဒီစိတ္ေတြဟာ ပင္လံုရဲ႕ပံုရိပ္ေတြ၊ ပင္လံုရဲ႕ ဂုဏ္ျဒပ္ေတြပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အမႇန္အတိုင္းေျပာရရင္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္မႇာပါတဲ့ အခ်က္ေတြရဲ႕ အက်ိဳးရလဒ္ကို အခုထိမရခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒါကိုပဲ တာ၀န္ယူရဲတဲ့ အစိုးရကတာ၀န္ယူၿပီး ေဖာ္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုရင္၊ ေျဖရႇင္းေပးမယ္ဆိုရင္ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒဆိုတာ ျဖစ္လာမႇာပါပဲ။ ဒါကိုပဲ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ျဖစ္ဖို႔ကိုပဲ တိုင္းရင္းသားေတြက ေမွ်ာ္မႇန္းေနခဲ့ၾကတာပါ။ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္ခဲ့ၾကတာပါ။
ဒီေန႔အခ်ိန္မႇာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲတာေတြ ရႇိလာၿပီလို႔ေျပာႏိုင္ေပမယ္႕အားမရႏိုင္ေသးပါဘူး။ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ တိုင္းရင္းသားညီအစ္ကိုေတြေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာကလည္း ပင္လံုစိတ္ဓာတ္အေျခခံတဲ့ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒကိုပါပဲ။ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒဟာခြဲထြက္ေရးမူမဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ေတြကို ဆိုလိုျခင္းပါပဲ။ကြၽန္ေတာ္ေျပာဖူးပါတယ္။
ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ႕ပန္းဥယ်ာဥ္ထဲမႇာပန္းအားလံုးစံုညီပြင္႕ႏိုင္မႇ ေရာင္စံုအလႇေတြနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ပန္းဥယ်ာဥ္ႀကီး ျဖစ္လာမႇာပါ။ ဒီလိုမ်ဳိး ပန္းေပါင္းစံုညီပြင့္ႏိုင္ဖို႔ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆက္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ရႇိေနပါတယ္'
ဦးဇိုဇမ္(ဥကၠ႒၊ ခ်င္းအမ်ဳိးသားပါတီ)
ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာကလည္း ဒီမ်ိဳးစုကိုမႇ ဒီလိုမ်ိဳး ဟုိလိုမ်ဳိး ခြဲျခားထားတာမရႇိဘူး၊ တန္းတူထားတယ္။ သူတို႔မို႔ ဒီအခြင့္အေရး ရေစရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြမပါဘူး။ ဒီမ်ဳိးႏြယ္စုအတြက္ကေတာ့ ပိုသာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ထားရမယ္ဆိုတာလည္း မပါဘူး။ ဒီပင္လံုစာခ်ဳပ္မႇာ အားလံုးဟာတန္းတူျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ အခရာအက်ဆံုးပဲ၊ ဒါဟာလူသားဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ၆၅ ႏႇစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သမွ် ျပည္ေထာင္စုေန႔ေတြထဲမႇာ အထူးျခားဆံုးျဖစ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြလဲ လြတ္ေျမာက္လာတယ္၊ ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြလဲ လြတ္ေျမာက္လာတာ ရႇိတယ္။ ဒီမိုကေရစီလိုလားျခင္းကို ကူးေျပာင္းလာတဲ့ အသြင္သ႑ာန္ေတြ ရႇိတယ္။ ေရာင္နီသန္းလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒါဟာ မဂၤလာတစ္ပါးပါပဲ။ ဒါကိုႀကိဳဆိုတဲ့အတြက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳဆိုတယ္။ ေနာက္မ်ားမႇာ လည္း ေျခလႇမ္းခိုင္ခိုင္မာမာနဲ႔ ဆက္သြားႏုိင္ၿပီး ခရီးေရာက္ႏုိုင္ဖို႔ လမ္းေလ်ာက္စက္ေပၚမႇာ လမ္းေလ်ာက္ၿပီး ဘယ္ခရီးမႇမေရာက္သလိုမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ တကယ့္ေျခလႇမ္းစစ္စစ္နဲ႔ ခရီးေရာက္ဖို႔ ခရီးသြားျခင္းျဖစ္ဖို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္'။
ကိုငယ္ပီး (အတြင္းေရးမႇဴး၊ ခ်င္းအမ်ိဳးသားပါတီ)
'အခုလိုကြၽန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ ဒီကိုလာၿပီးေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ လာေတြ႔တယ္။ ေတြ႔ခ်င္တာလည္း ၾကာၿပီ။ အခုလိုလာတာကလည္း အားလုံးအတြက္ လာတာေနာ္။ အခုလိုလာၿပီးေတြ႔ရတာ အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အားလုံးကလည္း ၀မ္းသာၾကမႇာပါ။ က်န္ခဲ့တဲ့လူေတြလည္း လာေစခ်င္တယ္။ ပထမဆုံး မလာခင္ကေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိုးရိမ္တယ္၊ ေၾကာက္တာေပါ့ေနာ္။ အစိုးရနဲ႔ လာေတြ႔တုန္းကလည္း။ အခုေတာ့ အားလုံးကအဆင္ေျပတယ္။ အစိုးရကလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း။ ဒီမႇာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ လာေတြ႔တယ္။ NLD နဲ႔အားလုံးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔လက္တြဲၿပီးေတာ့ ဗမာျပည္ရဲ႕ ေရႇ႕အနာဂတ္ေကာင္းစားေရး၊ လူထုေတြ တိုးတက္ေရးအတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အတူတကြလက္တြဲၿပီး လုပ္ေဆာင္သြားမႇာျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က အသက္အႀကီးဆုံးပါ။ စစ္ထဲ၀င္တုန္းကအသက္ ၁၇ ႏႇစ္ပဲ ရႇိေသးတယ္။ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အသက္ႀကီးၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က မခြဲျခားပါဘူး။ ေနာက္ဗမာလူမ်ဳိးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားတိုင္းရင္းသားေတြျဖစ္ျဖစ္ အားလုံးက ေက်ာသားရင္သားေတြပဲ။ ေရႇ႕ဆက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ အတူတကြ လက္တြဲၿပီး လုပ္သြားရမႇာျဖစ္တယ္'။
KNU/KNLA ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေစာေဌးေမာင္ (ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏႇင့္ ေတြ႔ဆံုၿပီးေနာက္ ေျပာဆိုခ်က္)
'ျပည္ေထာင္စုေန႔ဆိုတာက ၁၉၄၇ မႇာ စတင္ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တယ္။ အဓိကကေတာ့ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္မႈကို ျပသလိုက္တဲ့ ပြဲပါ။ ဒါေပမယ့္ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈဟာ တကယ္က်ေတာ့ အေကာင္အထည္ေပၚမလာခဲ့ပါဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ညီညြတ္ဖို႔လိုအပ္ၿပီး ဒီ့ထက္ပိုၿပီး အသိအမႇတ္ျပဳ အျပန္အလႇန္ေလးစားမႈေတြ ရႇိဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုႀကီး စည္းလံုးညီညြတ္မႈအေပၚ အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ပါ။ ျပည္ေထာင္စုႀကီး စည္းလံုးညီညြတ္မႈအတြက္ ေတာင္တန္းေဒသေတြ ေျမျပန္႔ေဒသေတြ အားလံုးေပါင္းၿပီး အျပန္အလႇန္ ညီညြတ္မႈေတြနဲ႔ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကို အျပန္အလႇန္တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီႏႇစ္ျပည္ေထာင္စုေန႔က ထူးျခားပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုႀကီး စည္းလံုးညီညြတ္ဖို႔အတြက္ ေရာင္ျခည္သန္းလာၿပီလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး လင္းလာဖို႔အတြက္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ အထူးသတိထားရမႇာကေတာ့ တိုင္းရင္းသားေတြ စည္းလံုးညီညြတ္မႈမၿပိဳကြဲဖို႔ ပိုခိုင္မာလာေစဖို႔က တိုင္းရင္းသားေတြအေပၚပဲ မူတည္တာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ႏုိင္ငံလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ ျပည္တြင္းျပည္ပမႇာရႇိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီအားလံုးနဲ႔ ျပည္ေထာင္စု တိုင္းရင္းသားအားလံုး ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ေဆာင္မႇ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ႀကီး ျဖစ္ေပၚလာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့အတြက္ အဲလိုျဖစ္ေပၚလာေစဖို႔လည္း ဆုေတာင္းပါတယ္'။
ဦးေစာစိန္၀င္းေအာင္ (ျပန္ၾကားေရးတာ၀န္ခံ၊ ဖလံု-စေ၀ၚ ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ)
ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုစဥ္က လက္မႇတ္ေရးထိုးခဲ့ေသာ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား
၁။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း(ျမန္မာျပည္ေခါင္းေဆာင္)၊ ၂။ စ၀္ခြန္ပန္းစိန္ (ေတာင္ပိုင္းေစာ္ဘြား)၊ ၃။ စ၀္ေရႊသိုက္(ေညာင္ေရႊေစာ္ ဘြား)၊ ၄။ စ၀္ဟုန္ဖ (ေျမာက္ပိုင္းသိႏၷီေစာ္ဘြား)၊ ၅။ စ၀္ႏြံ(လဲခ်ားေစာ္ဘြား)၊ ၆။ စ၀္စံထြန္း(မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား)၊ ၇။ ခြန္ဖုန္း(ေျမာက္ပိုင္းသိႏၷီ လူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၈။ စ၀္ထြန္းေအး(သာမိုင္းခမ္းေစာ္ဘြား)၊ ၉။ ဦးတင္ေအး(ေတာင္ႀကီးလူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၀။ ဦးၾကာပု(သီေပါလူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၁။ စ၀္ယိင္ဖ(သီေပါလူထု ကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၂။ ဆမားဒူ၀ါဆင္၀ါေနာင္(ျမစ္ႀကီးနား ကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၃။ ဒူ၀ါေဇာ္ရစ္(ျမစ္ႀကီးနားကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၄။ ဦးခြန္ထီး (ပင္လံုလူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊၁၅။ဦးထြန္းျမင့္(ေမာက္မယ္ လူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၆။ဦးခြန္ေစာ(ပင္းတယလူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၇။ဦးျဖဴ(ဆီဆိုင္ေစာ္ဘြား ကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၈။ဦးဒိန္ရတန္(ဗန္းေမာ္ ကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၉။ဒူ၀ါး ေဇာ္လြန္း(ဗန္းေမာ္ ကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)၊၂၀။ဦးလဘန္းဂေရာင္(ဗန္းေမာ္ ကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)၊၂၁။ဦးလူမုန္း(ဖလမ္း ခ်င္းကိုယ္စားလႇယ္)၊၂၂။ဦးေသာင္ဇာခုတ္ (တီးတိန္ ခ်င္းကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၂၃။ ဦးကီယိုမာန္(ဟားခါး ခ်င္းကိုယ္စားလႇယ္)
ပင္လံုစာခ်ဳပ္တြင္ ပါ၀င္ေသာအခ်က္ ကိုးခ်က္
(၁) ေတာင္တန္းသားမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔(တစညဖ)၏ ၾကိဳးကိုင္ အဖြဲ႔ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၏ ေထာက္ခံခ်က္အရ ေတာင္တန္းသားမ်ား၏ ကိုယ္စားလႇယ္တစ္ဦးကို ဘုရင္ခံကေရြးခ်ယ္၍ နယ္စပ္ေဒသမ်ားကိစၥႏႇင့္ပတ္သက္၍ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဘုရင္ခံ၏ အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ ခန္႔ထားရမည္။
(၂) ဤအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ကို ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ ဌာနလက္ကိုင္မရႇိ ေကာင္စီ၀င္တစ္ဦးအျဖစ္ ခန္႔ထား၍ ကာကြယ္ေရးႏႇင့္ ျပည္ပကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ထုံးနည္းဥပေဒအရ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၏ အာဏာလက္ေအာက္ သုိ႔ ေရာက္ရႇိသည့္နည္းတူ နယ္စပ္ေဒသကိစၥမ်ားကိုလည္း အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၏ အာဏာေအာက္သုိ႔ ေရာက္ရႇိေစရမည္။ ဤနည္းလမ္းမ်ားအတုိင္း နယ္စပ္ေဒသဆုိင္ရာ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္အား အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္အာဏာကုိ ေပးအပ္ရမည္။
(၃) အဆုိပါ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ကုိ ၎ႏႇင့္လူမ်ဳိးခ်င္းမတူေသာ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံႏႇစ္ဦးက ကူညီေစရမည္။ ေရႇးဦးစြာ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ႏႇစ္ဦးတုိ႔သည္ ၎တုိ႔အသီးသီး သက္ဆုိင္သည့္နယ္မ်ား၏ ကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ ရန္ျဖစ္၍ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္မႇာ အျခားနယ္စပ္ေဒသအားလုံးတုိ႔၏ ကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ေစရန္ျဖစ္သည္။ ၎တုိ႔သည္ ထုံးနည္းဥပေဒအရ တြဲဖက္တာ၀န္ ယူရသည့္မူအတုိင္း ရြက္ေဆာင္ေစရမည္။
(၄) အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္သည္ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ အဖြဲ႔၀င္လူႀကီးအေနျဖင့္ နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ တစ္ဦးတည္းေသာ ကုိယ္စားလႇယ္အျဖစ္ ပါ၀င္ရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ နယ္စပ္ေဒသမ်ားႏႇင့္ သက္ဆုိင္ရာကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ တက္ေရာက္ႏုိင္ခြင့္ ရႇိေစရမည္။
(၅) အထက္တြင္ သေဘာတူညီသည့္အတုိင္း ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္ စီကုိတုိးခ်ဲ႕မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ နယ္တြင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ယခုခံစားေနရေသာ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မည္သည့္နည္းႏႇင့္မဆုိ တစ္စုံတစ္ရာ လက္လြတ္ေစရန္ အဆုိပါေကာင္စီက ျပဳလုပ္ျခင္းမရႇိေစရ။ နယ္စပ္ေဒသမ်ားအတြက္ နယ္တြင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ရာခုိင္ႏႈန္းအျပည့္ ရႇိေစရမည္ဟူေသာမူကုိ သေဘာတူညီၾကသည္။
(၆) ပူးေပါင္းထားၿပီးသည့္ ျမန္မာျပည္အတြင္း သီးသန္႔ ကခ်င္ျပည္နယ္တစ္ခု နယ္နိမိတ္သတ္မႇတ္၍ တည္ေထာင္ရန္ ျပႆနာမႇာ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္က ဆုံးျဖတ္ရန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဤကဲ့သုိ႔ သီးျခားျပည္နယ္တစ္ခု ထားရႇိသင့္ေၾကာင္းကို သေဘာတူညီၾကသည္။ ဤရည္ရြယ္ခ်က္ အထေျမာက္ရန္ အလုိ့ငႇာ ပထမေျခလႇမ္းအေနျဖင့္ ၁၉၃၅ ခုႏႇစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရအက္ဥပေဒအရ ေနာက္ဆက္တြဲစာရင္းပါ အပိုင္း(၂)ေဒသမ်ားကဲ့သုိ႔ ျမစ္ႀကီးနားႏႇင့္ဗန္းေမာ္ခ႐ုိင္တုိ႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ နယ္စပ္ေဒသ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ႏႇင့္ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္အား ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ရမည္။
(၇)နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ နယ္သူနယ္သားတုိ႔သည္ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံမ်ားတြင္ အေျခခံမ်ားအျဖစ္ အသိအမႇတ္ျပဳထားေသာ အခြင့္အေရးမ်ားတုိ႔ကုိ ခံစားႏုိင္ခြင့္ရႇိေစရမည္။
(၈) ဤစာခ်ဳပ္တြင္ သေဘာတူၾကသည့္ အစီအစဥ္မႇာ ပေဒသရာဇ္ ရႇမ္းျပည္နယ္ နယ္ေျမစုတြင္ ယခုအပ္ႏႇင္းထားၿပီးေသာ ဘ႑ာေရးႏႇင့္ပတ္သက္သည့္ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ထိခုိက္ျခင္းမရႇိေစရန္။
(၉) ဤစာခ်ဳပ္တြင္ သေဘာတူညီၾကသည့္အစီအစဥ္မႇာ ျမန္မာျပည္ အခြန္ေတာ္ေငြမ်ားမႇ ကခ်င္ေတာင္တန္းနယ္မ်ားႏႇင့္ ခ်င္းေတာင္တန္းနယ္မ်ားက ရသင့္ရထုိက္ေသာ ဘ႑ာေရးအကူအညီကို ထိခုိက္ျခင္းမရႇိေစရ၊ ျမန္မာျပည္ႏႇင့္ ပေဒသရာဇ္ ရႇမ္းျပည္နယ္ေျမစု၏ ဘ႑ာေရး အစီအစဥ္မ်ားကဲ့သုိ႔ ကခ်င္ေတာင္တန္းႏႇင့္ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ားအတြက္ အလားတူအစီအစဥ္မ်ားကို ထားရႇိက်င့္သုံးရန္ ျဖစ္ႏုိင္မည္၊ မျဖစ္ႏုိင္မည္ကို ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ ေကာင္စီက နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ႏႇင့္ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံ ပုဂၢဳိလ္တုိ႔ႏႇင့္အတူ စစ္ေဆးၾကည့္႐ႈရမည္။
ေဆာင္းပါးရွင္ ေနထြန္းႏုိင္
Eleven Media Group စာမ်က္ႏွာမွ ျပန္လည္ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။
ဆက္လက္ဖတ္႐ႈေတာ္မူၾကပါရန္္္္>>>
Subscribe to:
Posts (Atom)